Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez adwokata i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 października 2016 r. (data nadania), spółka Małopolskie Zakłady Chemiczne Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność: po pierwsze – art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.;
dalej: k.p.a.) z art. 2 Konstytucji; po drugie – art. 3 ust. 1 cz. B ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17, ze zm.; dalej: ustawa nacjonalizacyjna) z art. 21 ust. 2, art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.
- 2. Postanowieniem z 10 sierpnia 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
W zakresie zarzutu obejmującego niekonstytucyjność art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Trybunał uznał, że skarżąca nie wskazała przysługującego jej konstytucyjnego prawa podmiotowego, które zaskarżony przepis miałby naruszać.
W odniesieniu do drugiego z kwestionowanych przepisów Trybunał stwierdził, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nacjonalizacyjnej nie doszło do nacjonalizacji przedsiębiorstwa, gdyż taki skutek prawny wynikał z orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z 15 lipca 1948 r. Ze względu na brak wymaganego przez art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: uotpTK) związku między wskazanym przez skarżącą ostatecznym orzeczeniem a kwestionowanym przepisem i zarzucanym naruszeniem, skardze nie mógł zostać nadany dalszy bieg.
Odpis postanowienia Trybunału został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 16 sierpnia 2017 r. 6
3. W piśmie procesowym, sporządzonym przez adwokata i wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego 23 sierpnia 2017 r. (data nadania), skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie z 10 sierpnia 2017 r., wnosząc „na podstawie art. 61 ust. 8 ustawy o organizacji TK oraz art. 361 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 36 ustawy o organizacji TK (…) o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wydanie postanowienia o nadaniu dalszego biegu skardze konstytucyjnej”.
W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że naruszonym w jej sprawie prawem podmiotowym jest „zasada poszanowania wolności i praw jednostki” wyinterpretowana z art. 2 Konstytucji. Skarżąca zakwestionowała również wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Trybunału, zgodnie z którym między art. 3 ust. 1 cz. B ustawy nacjonalizacyjnej, orzeczeniami wskazanymi przez skarżącą jako ostateczne a zarzucanym naruszeniem prawa podmiotowego nie zachodzi związek wymagany przez art. 79 ust. 1 Konstytucji. Argumentowała, że sądy administracyjne obu instancji odnosiły się do treści art. 3 ust. 1 cz. B tej ustawy, tym samym w oparciu o jego treść ukształtowały sytuację prawną skarżącej.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
- 1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 uotpTK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada w szczególności, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
- 2. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.
- 3. Skarżąca ma rację, twierdząc, że art. 2 Konstytucji może pod pewnymi warunkami stać się źródłem prawa podmiotowego, z zastrzeżeniem dokonanym przez Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu pełnego składu TK z 23 stycznia 2002 r. (sygn. Ts 105/00; OTK ZU 1/B/2002, poz. 60). W orzeczeniu tym stwierdzono, że chociaż pojęcie „konstytucyjnych wolności lub praw”, o których stanowi art. 79 ust. 1 Konstytucji, jest przede wszystkim związane z szerokim katalogiem tych wolności i praw określonym w rozdziale II Konstytucji, to nie są wykluczone sytuacje, kiedy skarżący z treści innych przepisów Konstytucji wyprowadzi nowe konstytucyjne prawa lub wolności odpowiadające rygorom, które muszą spełniać konstytucyjne prawa podmiotowe. Trybunał zastrzegł jednak, że dla dekodowania takiego prawa niezbędne jest dokładne określenie zarówno adresata konstytucyjnego prawa podmiotowego, jak i jego sytuacji prawnej powiązanej z możnością wyboru sposobu zachowania się.
- 4. Trybunał zauważa, że z konstrukcji skargi konstytucyjnej, określonej w art. 79 ust. 1 Konstytucji, wynika, iż celem jej jest ochrona przysługujących skarżącemu konstytucyjnych praw i wolności, naruszonych na skutek wydania ostatecznego rozstrzygnięcia na podstawie przepisu, którego konstytucyjność jest kwestionowana. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 2 uotpTK (w dacie wniesienia analizowanej skargi – art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. poz. 1157, dalej:
ustawa o TK z 2016 r.), na skarżącym ciąży obowiązek wskazania naruszonego prawa lub wolności konstytucyjnej oraz określenia sposobu, w jaki do tego naruszenia doszło. Z art. 67 ust. 1 uotpTK wynika, że Trybunał, orzekając, jest związany granicami wniosku, pytania prawnego lub skargi. W niniejszej skardze konstytucyjnej skarżąca upatruje naruszenia art. 2 Konstytucji przez art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. 13
Należy przypomnieć, że w postanowieniu pełnego składu z 23 stycznia 2002 r. w sprawie Ts 105/00 (OTK ZU nr 1/B/2002, poz.
60) Trybunał Konstytucyjny zajął stanowisko o zasadniczej niedopuszczalności, w sprawach inicjowanych skargą konstytucyjną, powoływania jako „samodzielnego” wzorca kontroli art. 2 Konstytucji. Przepis ten – co do zasady – nie kreuje bowiem w sposób samoistny praw lub wolności jednostki.
Trybunał w obecnym składzie podziela to zapatrywanie prawne i argumentację przedstawioną na jego poparcie w uzasadnieniu przywołanego wyżej orzeczenia. Jednocześnie w tym miejscu należy przypomnieć, że stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 1 lit. e in fine uotpTK (poprzednio: art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. f in fine ustawy o TK z 2016 r.; art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. poz. 1064, ze zm., w brzmieniu pierwotnym; art. 25 ust. 1 pkt 1 lit. e in fine ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) odstąpienie od poglądu prawnego wyrażonego w orzeczeniu Trybunału wydanym w pełnym składzie wymaga wydania orzeczenia w takim samym składzie; w konsekwencji, dopóki to nie nastąpi, wszystkie składy orzekające TK są związane takim poglądem prawnym (zob. np.: postanowienie TK z 24 stycznia 2013 r., sygn. Ts 349/11, OTK ZU nr 1/B/2013, poz. 106 oraz wyroki TK z 9 grudnia 2015 r., sygn. K 35/15, OTK ZU nr 11/A/2015, poz. 186 i 21 czerwca 2017 r., SK 35/15, OTK ZU A/2017, poz. 51).
Skarżąca nie przedstawiła ani żadnych argumentów, które wskazywałyby za odstąpieniem w jej sprawie od dotychczasowego zapatrywania prawnego w przedmiocie art. 2 Konstytucji, ani nie wykazała, że wskazana przez skarżącą „zasada poszanowania wolności i praw jednostki” jest nowym prawem podmiotowym, co – w konsekwencji – uzasadniałoby przekazanie niniejszej sprawy (w zakresie dotyczącym art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) do rozpoznania merytorycznego przez Trybunał.
W związku z powyższym zażalenie – w części odnoszącej się do odmowy nadania dalszego biegu w zakresie badania zgodności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z art. 2 Konstytucji – nie podlega uwzględnieniu.
5. W dalszej kolejności Trybunał przypomina, że jedną z podstawowych przesłanek dopuszczalności skargi konstytucyjnej – zwłaszcza w odniesieniu do powołanych przez skarżącą wzorców kontroli dla art. 3 ust. 1 cz. B ustawy nacjonalizacyjnej – jest wymóg uczynienia jej przedmiotem takich przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, które były podstawą orzeczenia, w związku z którym wniesiono skargę. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Trybunału, w procedurze inicjowanej skargą konstytucyjną przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego może być bowiem jedynie norma, na podstawie której wydane zostało orzeczenie lub decyzja naruszająca konstytucyjne prawa lub wolności (por. np. postanowienia TK z: 5 stycznia 2001 r., Ts 83/00, OTK ZU nr 4/2001, poz. 91; 18 kwietnia 2005 r., Ts 176/04, OTK ZU, nr 3/B/2005, poz. 134; 13 listopada 2007 r., SK 40/06, OTK ZU nr 10/A/2007, poz. 137). Innymi słowy, aby uznać skargę konstytucyjną za dopuszczalną, musi występować ścisła relacja (związek) pomiędzy treścią orzeczenia, zaskarżonym przepisem aktu normatywnego a postawionym zarzutem niezgodności tego przepisu z określoną normą konstytucyjną (zob. np. postanowienia TK z: 4 marca 2014 r., sygn. Ts 88/13, OTK ZU nr 2/B/2014, poz. 147; 10 lipca 2014 r., sygn. Ts 224/12, OTK ZU nr 5/B/2014, poz. 385 oraz 8 listopada 2016 r., sygn. Ts 294/15, OTK ZU B/2016, poz. 507).
W niniejszej sprawie opisany wyżej związek nie zachodzi. W postępowaniu zakończonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2016 r. (sygn. akt I OSK 2175/14), który skarżąca wskazała jako orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, sądy administracyjne obu instancji, a wcześniej – organy administracyjne, odnosiły się bowiem do art. 3 ust. 1 cz. B ustawy nacjonalizacyjnej jedynie w kontekście ustalenia tego, czy istniała podstawa uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji z 1948 r. Nie rozstrzygały natomiast na podstawie tego przepisu, tzn. unormowanie to ani w sensie formalnym, ani materialnym nie determinowało wydanych wobec skarżącej rozstrzygnięć, gdyż ich podstawą prawną były przepisy procedury administracyjnej dotyczące wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji administracyjnej (a ściślej – przepisy rozdziału 13 działu II k.p.a).
Decyzje Ministra Gospodarki z 5 marca 2013 r. i 27 czerwca 2013 r. oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 kwietnia 2014 r. i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2016 r. nie rozstrzygały o prawie własności skarżącej (nie dotyczyły stwierdzenie zaistnienia przesłanek nacjonalizacji przedsiębiorstwa), a jedynie o tym, czy orzeczenie nacjonalizacyjne Ministra Przemysłu i Handlu z 15 lipca 1948 r. zostało wydane zgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem.
W związku z powyższym zażalenie – w części odnoszącej się do odmowy nadania dalszego biegu w zakresie badania zgodności art. 3 ust. 1 cz. B ustawy nacjonalizacyjnej z art. 21 ust. 2, art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji – nie podlega uwzględnieniu.
W tym stanie rzeczy – na podstawie art. 61 ust. 8 uotpTK – postanowiono jak w sentencji.
Postanowienie
z dnia 10 sierpnia 2017 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Mariusz Muszyński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Małopolskich Zakładów Chemicznych Sp. z o.o. w sprawie zgodności:
- 1) art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- 2) art. 3 ust. 1 lit. B ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17, ze zm.) z art. 21 ust. 2, art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
postanawia:
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 października 2016 r. (data nadania) spółka – Małopolskie Zakłady Chemiczne Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie zgodności art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.; dalej: k.p.a.) z art. 2 Konstytucji oraz art. 3 ust. 1 lit. B ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17, ze zm.; dalej: ustawa nacjonalizacyjna) z art. 21 ust. 2, art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną sformułowano w związku z następującą sprawą. 22 listopada 2010 r. skarżąca, powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skierowała do Ministra Gospodarki wniosek o stwierdzenie nieważności wydanego 15 lipca 1948 r. orzeczenia nr 52 Ministra Przemysłu i Handlu o przejęciu na własność państwa przedsiębiorstwa skarżącej. Jak podnosiła, w jej sprawie nie została spełniona przesłanka uzasadniająca przejęcie przedsiębiorstwa na własność państwa. Decyzją z 5 marca 2013 r. (nr DPI4614810PJ/13, L.dz. 630) Minister Gospodarki nie stwierdził nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu. Skarżąca wystąpiła do Ministra Gospodarki z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku czego 27 czerwca 2013 r. Minister Gospodarki wydał decyzję (nr DPII4614810-MF/13, L.dz. 1906) utrzymującą w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. 1 sierpnia 2013 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z 27 czerwca 2013 r. Wyrokiem z 23 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I SA/Wa 2180/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił jej skargę. Od tego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z 15 czerwca 2016 r. (sygn. akt I OSK 2175/14), doręczonym skarżącej 8 lipca 2016 r.
Zdaniem skarżącej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie, w jakim „uprawnia organy do przeprowadzenia ponownej kontroli merytorycznej ostatecznej decyzji administracyjnej i nie zabrania gromadzenia nowych dowodów co do meritum sprawy”, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji, tj. narusza wyrażoną w tym przepisie „zasadę demokratycznego państwa prawnego” i wynikającą z niej „zasadę poszanowania wolności i praw jednostki”. Skarżąca zauważa, że: „istotą demokratycznego państwa prawa jest poszanowanie trwałości decyzji administracyjnych”. W przekonaniu skarżącej: „Trybunał i orzecznictwo stoją przy tym na wspólnym stanowisku, iż tryb nadzwyczajny nie może stanowić merytorycznego i ponownego rozpoznania sprawy, ma jedynie pełnić funkcję kasatoryjną i chronić przed ostaniem się decyzji wydanych z rażącym naruszeniem prawa”.
Skarżąca podnosi, że art. 3 ust. 1 lit. B ustawy nacjonalizacyjnej w zakresie, w jakim „wprowadza uprawnienie dla organów administracji publicznej do ograniczenia prawa własności poprzez dokonanie wywłaszczenia na cel inny niż publiczny, gdy nie jest to konieczne dla bezpieczeństwa demokratycznego państwa prawa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób” oraz w zakresie, w jakim „nie przewiduje słusznego odszkodowania za dokonane wywłaszczenie, nie wprowadzając jednocześnie ostrego kryterium oceny spełnienia warunków do dokonania wywłaszczenia”, jest niezgodny z art. 21 ust. 2, art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji. Niekonstytucyjność art. 3 ust. 1 lit. B ustawy nacjonalizacyjnej ma dowodzić, że „nie precyzuje [on] celu publicznego, podane w sposób ogólny cele nacjonalizacji nie mogą zostać uznane za spełniające przesłankę interesu publicznego. Przepis [zaskarżony] nie precyzuje [ponadto] kryteriów wywłaszczenia, nie wprowadza także aspektu niezbędności wywłaszczenia. Dodatkowo, zakres ustalenia odszkodowania miał zostać częściowo uregulowany w przepisach rangi pozaustawowej, co wobec brzmienia art. 31 ust. 3 Konstytucji nie sposób uznać za dopuszczalne. W efekcie przyjęcia takiego rozwiązania legislacyjnego, byli właściciele nie posiadają [w przekonaniu skarżącej] realnej możliwości uzyskania słusznego odszkodowania”.
Ustanowiony w sprawie skarżącej pełnomocnik z wyboru wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przypisanych.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) do postępowań przed Trybunałem wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK), tj. przed 3 stycznia 2017 r., stosuje się przepisy tej ustawy. Skoro postępowanie zainicjowane rozpatrywaną skargą nie zostało zakończone przed 3 stycznia 2017 r., to do rozpoznania tej skargi właściwe są przepisy u.o.t.p. TK.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.o.t.p. TK skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania.
Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna, a także gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2-4 u.o.t.p. TK.
Skarżąca kwestionuje zgodność art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z art. 2 Konstytucji. Niekonstytucyjność zaskarżonego przepisu ma w jej ocenie polegać na tym, że „uprawnia [on] organy do przeprowadzenia ponownej kontroli merytorycznej ostatecznej decyzji administracyjnej i nie zabrania gromadzenia nowych dowodów co do meritum sprawy”.
Trybunał zauważa, że w petitum skargi konstytucyjnej, jako przedmiot zaskarżenia, skarżąca wskazała przepis art. 156 k.p.a., jednakże zarówno z dalszej części skargi konstytucyjnej jak i dołączonych do niej ostatecznych orzeczeń sądów administracyjnych wynika, że przepisem na podstawie którego orzekano w jej sprawie był art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. 11
Trybunał zwracam uwagę na art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK, zgodnie z którym skarga powinna zawierać wskazanie, która konstytucyjna wolność lub prawo skarżącego i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone. W sytuacji, gdy skarżący błędnie określa przepis, którego kontroli domaga się w postępowaniu skargowym, lub jako wzorzec kontroli wskazuje ten przepis ustawy zasadniczej, który nie statuuje konstytucyjnych wolności lub praw, to jego skardze należy odmówić nadania dalszego biegu.
Trybunał stwierdza, że skarżąca nie wskazała konstytucyjnego prawa podmiotowego, którego mogłaby dochodzić w postępowaniu zainicjowanym złożeniem skargi konstytucyjnej, a które miałoby być naruszone przez art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z powołanego w skardze jako wzorzec kontroli art. 2 Konstytucji co do zasady nie wynikają żadne wolności lub prawa, których ochrony można by żądać na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji (zob. w szczególności – nadal aktualne – wydane w pełnym składzie postanowienie TK z 23 stycznia 2002 r., Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 60). Takim prawem nie jest – wyinterpretowana przez skarżącą z art. 2 Konstytucji – „zasada poszanowania wolności i praw jednostki”.
Trybunał uznaje zatem, że wniesiona skarga (w części dotyczącej art. 156 k.p.a.) nie odpowiada również warunkowi wynikającemu z art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK, co także uzasadnia odmowę nadania jej dalszego biegu.
Skarżąca wyraża przekonanie, że art. 3 ust. 1 lit. B ustawy nacjonalizacyjnej w zakresie, w jakim „wprowadza uprawnienie dla organów administracji publicznej do ograniczenia prawa własności poprzez dokonanie wywłaszczenia na cel inny niż publiczny, gdy nie jest to konieczne dla bezpieczeństwa demokratycznego państwa prawa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób” oraz w zakresie, w jakim „nie przewiduje słusznego odszkodowania za dokonane wywłaszczenie, nie wprowadzając jednocześnie ostrego kryterium oceny spełnienia warunków do dokonania wywłaszczenia”, jest niezgodny z art. 21 ust. 2, art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Trybunał stwierdza, że zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK tylko ten przepis może być przedmiotem skargi, na którym sąd lub organ administracji publicznej oparł swoje ostateczne orzeczenie o przysługujących skarżącemu wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.
Trybunał zwraca uwagę na to, że decyzje ministra i orzeczenia wydane przez sądy administracyjne w sprawie skarżącej dotyczyły nadzwyczajnej kontroli decyzji administracyjnej, którą było orzeczenie Ministra Przemysłu i Handlu z 15 lipca 1948 r. Przedmiotem tego postępowania nie była zatem – jak mogłoby się wydawać na podstawie sformułowanego w skardze zarzutu – nacjonalizacja przedsiębiorstwa skarżącej, a było nim jedynie ustalenie, czy decyzja z 1948 r. była wydana zgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem. Tym samym brak jest związku między naruszeniem wskazanych w skardze konstytucyjnych praw a zaskarżonym przepisem i rozstrzygnięciami dołączonymi do skargi.
Trybunał stwierdza bowiem, że nacjonalizacja przedsiębiorstwa skarżącej nastąpiła w 1948 r. m.in. na podstawie – wtedy obowiązującego – art. 3 ust. 1 lit. B ustawy nacjonalizacyjnej, a nie wraz z wydaniem (nadzorczej) decyzji Ministra Gospodarki z 5 marca 2013 r. Artykuł 3 ust. 1 lit. B ustawy nacjonalizacyjnej nie obowiązuje już zresztą w zakwestionowanym zakresie, nie można więc dziś na jego podstawie znacjonalizować przedsiębiorstw określonych w ustawie nacjonalizacyjnej. Trybunał podkreśla zatem, że choć słusznie naruszenie swoich praw skarżąca wiąże z zakwestionowanym przepisem, to jednak orzeczenia, które dołączyła do skargi, nie są tymi, które ostatecznie ukształtowały jej sytuację prawną, a o których mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK.
W ocenie Trybunału skarga w części, w której dotyczy ustawy nacjonalizacyjnej, nie spełnia więc wymagania wynikającego z art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK, co uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu.
Jak ustalił Trybunał, skarżąca złożyła niewystarczającą ilość kopii skargi wraz z kompletem załączników (skargę i jedną kopię, zamiast skargi i czterech kopii). Stanowi to – w świetle art. 58 ust. 2 u.o.t.p. TK – brak formalny skargi, do którego usunięcia skarżąca mogłaby być wezwana zgodnie z art. 61 ust. 3 u.o.t.p. TK. Byłoby to jednak bezcelowe ze względu na przedstawione wyżej podstawy odmowy nadania złożonej skardze dalszego biegu. Z tej przyczyny Trybunał odstąpił od wezwania skarżącej do uzupełnienia braków skargi.
Wobec powyższego Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.