Uzasadnienie:
Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643), skarga konstytucyjna może być wniesiona wyłącznie po wyczerpaniu przez skarżącego przysługujących mu środków prawnych w toku instancji. Nie dochowanie tego warunku powoduje, iż rozpoznanie przez Trybunał Konstytucyjny skargi konstytucyjnej staje się niedopuszczalne.
Z przedstawionego przez skarżące wyroku Sądu Rejonowego w C. Wydziału VII Pracy z 6 lutego 1997 r. wynika, że powództwo skarżących przeciwko Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zostało oddalone. Wyrok ten uprawomocnił się 14 marca 1997 r., jak zaznaczono w skardze, i nie wniesiono od niego apelacji.
W tym stanie rzeczy należy uznać, iż skarga konstytucyjna została złożona, mimo iż skarżący nie skorzystał z przysługujących mu środków prawnych w ramach toku instancji, o którym mowa w art. 46 ust. 1 ustawy i w związku z tym, na mocy art. 49 w związku z art. 36 ust. 1 i 3 oraz art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.