Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 18 grudnia 2019 r. (data nadania), A.C. (dalej: skarżąca), reprezentowana przez dwóch adwokatów ustanowionych pełnomocnikami z wyboru, wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego.
Postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z 14 sierpnia 2019 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie Sądu Okręgowego) wyrażono zgodę na przedłużenie terminu przejęcia skarżącej przez stronę grecką w wykonaniu prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 22 lipca 2019 r. oraz nie uwzględniono wniosku skarżącej o zwolnienie jej z aresztu.
Zarządzeniem sędziego Sądu Okręgowego w K. z 20 sierpnia 2019 r. (sygn. akt jw.) odmówiono przyjęcia zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Okręgowego z uwagi na niedopuszczalność zażalenia. Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w P. z 24 września 2019 r. (sygn. akt […]; dalej: postanowienie Sądu Apelacyjnego) – wskazanym w skardze jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji – utrzymano w mocy zaskarżone zarządzenie.
Postanowieniem z 14 maja 2020 r. Trybunał Konstytucyjny zawiesił postępowanie zainicjowane złożoną skargą konstytucyjną z uwagi na wszczęte przed Sądem Najwyższym postępowanie kasacyjne. Postanowieniem z 10 września 2020 r. (sygn. akt […]) Sąd Najwyższy oddalił wniesiony środek prawny. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 10 czerwca 2020 r. podjął zawieszone postępowanie.
Inkryminowanym w skardze konstytucyjnej normom prawnym skarżąca zarzuca, iż stanowiąc podstawę postanowienia Sądu Apelacyjnego, doprowadziły do naruszenia jej prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) w związku z naruszeniem zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji) i dwuinstancyjności postępowania (art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji) oraz drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw (art. 77 ust. 2 Konstytucji).
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje.
1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Na etapie wstępnej kontroli Trybunał Konstytucyjny bada, czy skarga spełnia wymogi określone w tej ustawie oraz czy nie jest oczywiście bezzasadna. Co do zasady na tym etapie postępowania Trybunał nie bada natomiast skargi pod kątem pozostałych przesłanek niedopuszczalności orzekania.
- 2. Badana skarga konstytucyjna spełnia wymogi formalne określone w ustawie oraz nie jest oczywiście bezzasadna.
Skarga konstytucyjna została złożona przez dwóch adwokatów wykonujących zawód w tej samej spółce partnerskiej, ustanowionych pełnomocnikami skarżącej z wyboru (art. 44 ust. 1 u.o.t.p.TK).
Skarżąca wyczerpała przysługującą jej drogę prawną, ponieważ postanowienie Sądu Apelacyjnego w P. z 24 września 2019 r. (sygn. akt […]) było ostatecznym orzeczeniem wydanym w sprawie objętej wniesioną skargą o wskazanych w skardze wolnościach lub prawach skarżącej (art. 79 ust. 1 Konstytucji). Udokumentowana została data doręczenia tego orzeczenia (art. 53 ust. 1 pkt 5 u.o.t.p.TK), od którego – jak oświadczyli pełnomocnicy – nie wniesiono nadzwyczajnego środka zaskarżenia (art. 53 ust. 1 pkt 6 u.o.t.p.TK).
W skardze przedstawiono stan faktyczny sprawy (art. 53 ust. 1 pkt 4 u.o.t.p.TK) oraz argumenty uprawdopodobniające zarzut naruszenia – wskutek zastosowania kwestionowanych przepisów – konstytucyjnych wolności lub praw skarżącej (art. 53 ust. 1 pkt 1-3 u.o.t.p.TK).
3. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że badana skarga spełnia wymagania przewidziane w ustawie, jak też nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK. Dlatego na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK, skardze konstytucyjnej należało nadać dalszy bieg.
W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.