Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 5

Postanowienie o odmowie Trybunału Konstytucyjnegoz 15 lutego 2016 r., sygn. akt Ts 180/15

Metryka

Wydany
16 czerwca 2016 r.
Sąd
Trybunał Konstytucyjny
Skład
Piotr Pszczółkowski przewodniczący
Andrzej Wróbel
Marek Zubik sprawozdawca
Rozpoznanie
na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 15 lutego 2016 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej D.H.
Publikacja
OTK ZU B/2016, poz. 424

Sentencja

postanawia:

  1. nie uwzględnić zażalenia.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 maja 2015 r. (data nadania) D.H. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 184 § 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555, ze zm.; dalej: kpk) w zakresie, w jakim obejmuje wyrazy „na wniosek prokuratora”, z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 42 ust. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 15 lutego 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu analizowanej skardze konstytucyjnej ze względu na jej oczywistą bezzasadność. Wskazał, że już z samą istotą instytucji świadka incognito łączą się pewne ograniczenia w realizacji konstytucyjnych wolności i praw, wynikające choćby z potrzeby zapewnienia ochrony życia, zdrowia, wolności oraz mienia w znacznych rozmiarach osoby występującej w charakterze takiego świadka. Ponadto Trybunał

Konstytucyjny zwrócił uwagę na to, że tajemnicą objęte są jedynie te dane, które nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, zatem strony nie są pozbawione dostępu do istotnych materiałów postępowania. Podniósł także, że dowód z zeznań świadka incognito jest wnioskowany i przeprowadzany przez oskarżyciela publicznego, który całkowicie samodzielnie obiera strategię i taktykę postępowania w ramach realizacji procesowej funkcji oskarżania. Dodatkowo Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że ani obrońca, ani oskarżony z uwagi na niejawny charakter postępowania, nie znają szczegółowo bezpośrednich przyczyn, jakie legły u podstaw wydania postanowienia o zachowaniu w tajemnicy tożsamości świadka incognito. Przypomniał również, że oskarżony w toku całego postępowania może składać wnioski do prokuratora w trybie art. 9 § 2 kpk.

Na koniec zauważył zaś, że ani art. 2, ani art. 32 ust. 1 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi obrazę art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.), polegającą na błędnym przyjęciu, że podniesione w skardze zarzuty niezgodności art. 184 § 8 kpk ze wskazanymi przepisami Konstytucji w zakresie, w jakim obejmuje on wyrazy: „na wniosek prokuratora”, są oczywiście bezzasadne, a także obrazę art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o TK z 1997 r., polegającą na odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie, w jakim zakwestionowano w niej zgodność art. 184 § 8 kpk z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji powołanymi jako wzorce kontroli.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

Na podstawie art. 138 w zw. z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.2016.293; dalej:

ustawa o TK z 2015 r.) 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc ustawa o TK z 1997 r. Jednak zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r. w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie w postępowaniu przed Trybunałem na etapie wstępnego rozpoznania skargi konstytucyjnej stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK z 1997 r. Rozpatrywane zażalenie dotyczy postanowienia o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, która została wniesiona przed 30 sierpnia 2015 r., dlatego do jej wstępnej kontroli, a zatem i do rozpoznania złożonego zażalenia, zastosowanie mają przepisy ustawy o TK z 1997 r. 6

Zgodnie z art. 36 ust. 4 w zw. z art. 49 ustawy o TK z 1997 r. skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie

Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym (art. 25 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 36 ust. 6 i 7 i z art. 49 ustawy o TK z 1997 r.). Bada on w szczególności, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu. Oznacza to, że na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał analizuje przede wszystkim te zarzuty, które mogą podważyć trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W ocenie Trybunału zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty podniesione w zażaleniu nie podważają ustaleń w nim przedstawionych i dlatego nie zasługują na uwzględnienie.

Zdaniem skarżącego nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której oskarżony nie ma możliwości uruchomienia sądowej kontroli zasadności dalszej anonimizacji danych osobowych świadka incognito. Możliwość składania wniosków w trybie art. 9 § 2 kpk w ocenie skarżącego nie gwarantuje efektywnej realizacji prawa do sądu oraz prawa do obrony, a także respektowania zasady równości broni w postępowaniu karnym na etapie sądowym. Skarżący podnosi także, że obecne uregulowanie instytucji świadka incognito narusza zasadę niezawisłości sędziów, o której mowa w art. 178 Konstytucji, gdyż sąd rozpoznający sprawę nie jest władny samodzielnie i niezależnie wydać rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Argumentacja przedstawiona przez skarżącego nie zasługuje jednak na uwzględnienie, gdyż nie odnosi się do szczególnego charakteru instytucji świadka incognito w polskim procesie karnym. Jak zasadnie wskazał Trybunał Konstytucyjny, z samej istoty tej instytucji wynikają pewnego rodzaju ograniczenia w realizacji konstytucyjnie chronionych wolności i praw. Zostały one ustanowione dla ochrony życia, zdrowia, wolności i mienia w znacznych rozmiarach osoby, która występuje w roli świadka incognito. Jednocześnie ograniczenia te w żaden sposób nie naruszają istoty wolności i praw skarżącego. Słusznie Trybunał zwrócił uwagę na to, że anonimizacja dotyczy jedynie danych osobowych świadka incognito i to tylko takich, które nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie.

Ponadto należy pamiętać o tym, że każdorazowo oskarżony ma możliwość uruchomienia procedury kontrolnej dotyczącej postanowienia w tym przedmiocie w trybie art. 184 § 5 kpk, której zainicjowanie, ze względów gwarancyjnych, możliwe jest w terminie 3 dni od jego podjęcia. W razie pojawienia się u oskarżonego wątpliwości co do zasadności dalszego utrzymywania w procesie karnym anonimizacji danych osobowych świadka incognito po tym okresie, ma on możliwość zasygnalizowania prokuratorowi potrzeby uchylenia postanowienia w tym przedmiocie (art. 9 § 2 kpk).

Trybunał przypomina, że wprowadzenie do procesu dowodu w postaci zeznań świadka incognito wpływa jedynie na tryb procedowania w ściśle określonych sytuacjach – przesłuchanie takiego świadka, korzystanie z protokołów jego przesłuchań itp., nie oddziałuje jednak w żaden sposób na merytoryczną ocenę samych dowodów, o czym skarżący zdaje się zapominać. Fakt występowania świadka incognito w danej sprawie nie może zatem ograniczać swobody sądu w ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie. W związku z powyższym twierdzenia skarżącego o naruszeniu zasady niezawisłości sędziowskiej są bezpodstawne.

Jednocześnie Trybunał zaznacza, że skarga konstytucyjna stanowi indywidualny środek kontroli konstytucyjności przepisów prawa, nie uprawnia zaś do podejmowania prób uruchomienia kontroli konstytucyjności prawa o charakterze abstrakcyjnym, do czego legitymowane są jedynie podmioty wskazane w art. 191 ust. 1 Konstytucji.

Skarżący podniósł dodatkowo, że w ramach zarzutu naruszenia przez zakwestionowany art. 184 § 8 kpk art. 2 i art. 32 ust. 1

Konstytucji wzorce te zostały powołane w związku z innymi wzorcami kontroli konstytucyjnej oznaczonymi we wniesionej skardze, tj. art. 45 ust. 1 i art. 42 ust. 2 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny słusznie jednak wskazał, że art. 2 ani art. 32 ust. 1 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej.

Skarżący w żaden sposób nie powiązał bowiem naruszenia art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji z naruszeniem art. 45 ust. 1 i art. 42 ust. 2 Konstytucji. Trybunał raz jeszcze podkreśla, że dla dowiedzenia zasadności zarzutu naruszenia określonych przepisów

Konstytucji nie jest wystarczające ich przywołanie. Należy jeszcze wykazać, że domniemane naruszenie dotyczy wszystkich wymienionych w skardze przepisów, co pozwoli na odtworzenie poprawnej normy konstytucyjnej opartej na tak oznaczonych przepisach. Zatem uprawnione jest twierdzenie Trybunału Konstytucyjnego, że powołane w analizowanej skardze art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji mogą stanowić wzorce kontroli w postępowaniu skargowym tylko wówczas, gdy zostaną odniesione do treści innych norm konstytucyjnych chroniących poszczególne wolności i prawa naruszone kwestionowaną w skardze konstytucyjnej regulacją (zob. np. postanowienie TK z 3 marca 2002 r., sprawa Ts 108/01, OTK ZU nr 2/B/2002, poz. 138).

Wniesione zażalenie nie podważa podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, dlatego Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 7 ustawy o TK z 1997 r., postanowił jak w sentencji.

Postanowienie

z dnia 15 lutego 2016 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Mirosław Granat, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej D.H. w sprawie zgodności:

art. 184 § 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 42 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

postanawia:

odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Uzasadnienie:

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 maja 2015 r. (data nadania) D.H. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 184 § 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U.89.555, ze zm.; dalej: kpk) w zakresie, w jakim obejmuje wyrazy „na wniosek prokuratora”, z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 42 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującą sprawą. Postanowieniem z lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w W. nie uwzględnił wniosku obrońcy skarżącego w sprawie uchylenia postanowienia o zachowaniu w tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości świadka. W uzasadnieniu wskazał on, że obrońca nie jest podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku w tym przedmiocie.

Zdaniem skarżącego, obecne uregulowanie zawarte w kpk dotyczące wniosku o deanonimizację tzw. świadka incognito naruszają zasadę równości stron postępowania karnego. W jego ocenie nie ma racjonalnego uzasadnienia dla ograniczenia oskarżonego i jego obrońcy w prawie inicjowania kontroli przeprowadzanej przez sąd w przedmiocie istnienia podstaw uchylenia postanowienia o zachowaniu w tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości takiego świadka. Ponadto art. 184 § 8 kpk w obecnym brzmieniu – jak twierdzi skarżący – prowadzi do naruszenia prawa oskarżonego do sprawiedliwego i rzetelnego procesu karnego opartego na zasadzie kontradyktoryjności oraz wynikającej z niej zasady równości broni procesowych przysługujących stronom procesu, a jednocześnie prawa oskarżonego do obrony.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

Na podstawie art. 138 w zw. z art. 139 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.1064, ze zm.; dalej:

ustawa o TK z 2015 r.) z dniem 30 sierpnia 2015 r. utraciła moc ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). Zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy o TK z 2015 r. w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy w postępowaniu przed Trybunałem w zakresie dotyczącym wstępnego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. przepisy ustawy o TK z 1997 r. Rozpatrywana skarga konstytucyjna została wniesiona przed dniem wejścia w życie ustawy o TK z 2015 r., dlatego do jej wstępnej kontroli zastosowanie mają przepisy ustawy o TK z 1997 r. 6

W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie TK, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie których sąd lub organ administracji publicznej orzekły ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Zgodnie z art. 36 ust. 1 w zw. z art. 49 ustawy o TK skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał Konstytucyjny bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom. Procedura ta umożliwia, już w początkowej fazie postępowania, wyeliminowanie spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny.

Analizowanej skardze konstytucyjnej nie może zostać nadany dalszy bieg z uwagi na jej uchybienia. Trybunał Konstytucyjny w pierwszej kolejności wskazuje, że zarzut naruszenia art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji przez zaskarżony art. 184 § 8 kpk jest oczywiście bezzasadny. Zgodnie z tym przepisem: „Jeżeli okaże się, że w czasie wydania postanowienia, o którym mowa w § 1, nie istniała uzasadniona obawa niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia, wolności albo mienia w znacznych rozmiarach świadka lub osoby dla niego najbliższej albo że świadek złożył świadomie fałszywe zeznania lub nastąpiło jego ujawnienie, prokurator w postępowaniu przygotowawczym, a w postępowaniu sądowym sąd, na wniosek prokuratora, może uchylić to postanowienie.

Przepis § 5 stosuje się odpowiednio. Protokół przesłuchania świadka podlega ujawnieniu w całości”. Skarżący wskazuje, że w obowiązującym stanie prawnym wniosek o uchylenie postanowienia o zachowaniu w tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości świadka incognito na etapie postępowania sądowego może złożyć tylko prokurator. Takiego uprawnienia nie ma natomiast oskarżony ani jego obrońca.

Również sąd nie może uchylić takiego postanowienia z urzędu.

Trybunał w związku z tym przypomina, że z samą istotą instytucji świadka incognito łączą się pewne ograniczenia w realizacji konstytucyjnie chronionych praw i wolności, wynikające choćby z potrzeby zapewnienia ochrony życia, zdrowia, wolności oraz mienia w znacznych rozmiarach osoby występującej w charakterze takiego świadka incognito. Z powyższych względów musza podlegać pewnym ograniczeniom takie (prawa) uprawnienia skarżącego jak prawo do obrony czy prawo do sądu. Z uwagi na to, że kwestie oceny naruszenia art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji są ze sobą ściśle powiązane, ocena Trybunału w zakresie zgodności art. 184 § 8 kpk z tymi przepisami Konstytucji zostanie dokonana łącznie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji przez zaskarżony przepis, Trybunał zwraca uwagę, że ocena stopnia realizacji praw i wolności skarżącego musi być dokonywana w kontekście całego postępowania karnego. Wprawdzie postępowanie w przedmiocie anonimizacji danych osobowych świadka incognito ma charakter incydentalny, skarżący na podstawie art. 184 § 5 kpk ma jednak prawo do kontroli wydanego w jego wyniku postanowienia o zachowaniu w tajemnicy danych osobowych takiego świadka. Należy pamiętać też o tym, że tajemnicą objęte są jedynie te dane, które nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie (art. 180 § 1 kpk), co oznacza, że zastosowanie instytucji świadka incognito nie wiąże się z pozbawieniem skarżącego dostępu do istotnych materiałów postępowania. Może on nie tylko przeglądać akta postępowania zawierające treść depozycji świadka incognito, ale także brać udział w jego przesłuchaniu (art. 180 § 3 kpk).

Z powyższych ustaleń wynika zatem, że w toku całego postępowania sądowego skarżący znał treść zeznań świadka incognito i miał możliwość przedstawienia dowodów je podważających. Trybunał zaznacza przy tym, że dowód z zeznań świadka incognito stanowi tylko jeden ze składników całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, który – zgodnie z art. 7 kpk – podlega swobodnej ocenie sądu, i że dopuszczenie dowodu z zeznań takiego świadka nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodów przeciwnych.

Ponadto Trybunał przypomina, że dowody z zeznań świadka incognito są dowodami wnioskowanym i przeprowadzanymi przez oskarżyciela publicznego, który w kształtowaniu taktyki i strategii dowodowej zachowuje pełną autonomiczność. Oznacza to, że tylko on decyduje o przydatności i wartości zgłaszanych przez siebie dowodów.

Trybunał przy tym raz jeszcze podkreśla, że tajemnicą objęte są jedynie dane osobowe, które nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, a potrzeba ich utajnienia wynika z zagrożenia, jakie ich ujawnienie stwarzałoby dla określonych wartości.

Nie można także zapominać, że ani oskarżony, ani jego obrońca nie znają przyczyn, jakie legły u podstaw wydania postanowienia o zachowaniu w tajemnicy tożsamości świadka incognito. W każdym jednak przypadku chodzi o stan zagrożenia dla życia, zdrowia albo mienia w znacznych rozmiarach świadka lub osób dla niego najbliższych, wynikający ze składania zeznań w toku postępowania. Biorąc pod uwagę fakt, że świadek ten jest świadkiem oskarżenia, stan zagrożenia wynika ze składania zeznań niekorzystnych dla oskarżonego. Postępowanie w sprawie jego anonimizacji – zgodnie z art. 184 § 1 kpk – toczy się bowiem bez udziału stron i informacje o nim objęte są klauzulą tajności „tajne” lub „ściśle tajne” jako informacje niejawne. Wynika to ze specyfiki instytucji tzw. świadka incognito, która została tak skonstruowana, by zapewnić ochronę szczególnie zagrożonych świadków. Oznacza to, że oskarżony ani jego obrońca nie mogą wziąć udziału w takim postępowaniu, a zatem nie mają możliwości poznania, po pierwsze, tożsamości świadka, którego dotyczy postanowienie o anonimizacji, oraz, po drugie, podstaw wydania takiego orzeczenia.

W konsekwencji każdorazowy wniosek oskarżonego o uchylenie postanowienia o zachowaniu w tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości świadka miałby charakter abstrakcyjny. A tak jest z tego względu, że nie może on bowiem stwierdzić, czy zaistniały ściśle określone przesłanki uchylenia postanowienia o anonimizacji, tj. czy w czasie wydania takiego postanowienia nie istniała uzasadniona obawa niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia, wolności albo mienia w znacznych rozmiarach świadka lub osoby dla niego najbliższej lub czy świadek świadomie nie składał fałszywego zeznania.

Trybunał Konstytucyjny zwraca również uwagę na to, że oskarżony w toku całego postępowania może składać wnioski do prokuratora w trybie art. 9 § 2 kpk. Rozwiązanie to ma charakter gwarancyjny i umożliwia inicjowanie aktywności organów procesowych w sytuacji, gdy strona sama nie ma uprawnień do ich podejmowania. Właśnie z takim przypadkiem mamy do czynienia na gruncie analizowanej skargi konstytucyjnej. Na podstawie art. 184 § 8 kpk prawo do złożenia wniosku o uchylenie anonimizacji świadka incognito mają tylko ten świadek oraz prokurator (zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z czerwca 2005 r.). Nic jednak nie stoi na przeszkodzie aby oskarżony skorzystał z instytucji określonej w art. 9 § 2 kpk, tj. z możliwości wniesienia wniosku o dokonanie czynności procesowej, która organ może lub jest obowiązany podjąć z urzędu. W omawianym wypadku – na etapie postępowania przygotowawczego – byłby to wniosek o uchylenie postanowienia o zachowaniu w tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości świadka incognito, natomiast na etapie postępowania sądowego byłoby to wystąpienie do prokuratora z wnioskiem o złożenie przez niego do sądu wniosku o uchylenie tego postanowienia.

Ponadto Trybunał Konstytucyjny po raz kolejny przypomina, że, jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, art. 2 ani art. 32 ust. 1 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej (zob. np. postanowienia TK z 24 października 2001 r., SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225 i 20 lutego 2008 r., SK 27/07, OTK ZU nr 1/A/2008, poz. 22 oraz wyrok TK z 13 stycznia 2004 r., SK 10/03, OTK ZU nr 1/A/2004, poz. 2). W świetle tych orzeczeń art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji mogą być powoływane jako wzorce kontroli w postępowaniu skargowym tylko wówczas, gdy zostaną odniesione do treści innych norm konstytucyjnych chroniących poszczególne wolności i prawa naruszone kwestionowaną w skardze konstytucyjnej regulacją (zob. np. postanowienie TK z 3 marca 2002 r., Ts 108/01, OTK ZU nr 2/B/2002, poz. 138 i tam cytowane orzecznictwo).

W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK z 1997 r. – odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.

Pod tą sygnaturą także: dokument z 15 lutego 2016 r.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.