Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Postanowienie Trybunału Konstytucyjnegoz 19 stycznia 2000 r., sygn. akt Ts 172/99

Metryka

Wydany
19 stycznia 2000 r.
Sąd
Trybunał Konstytucyjny
Skład
Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska przewodniczący
Ferdynand Rymarz sprawozdawca
Jerzy Stępień
Rozpoznanie
na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 1 grudnia 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Lucjana Tadeusza S.

r

Sygn. Ts 172/99

Sentencja

postanawia:

  1. nie uwzględnić zażalenia.

Uzasadnienie:

Postanowieniem z 1 grudnia 1999 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Lucjana Tadeusza S. stwierdzając, iż uczyniono jej przedmiotem wyłącznie orzeczenia sądowe, co wykracza poza granice merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Na postanowienie to skarżący wniósł zażalenie stwierdzając, iż w skardze konstytucyjnej zarzut naruszenia przysługujących mu praw konstytucyjnych łączył z wydaniem ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.), w szczególności zaś z art. 25 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, który zdaniem skarżącego pozbawił go 50% obniżki w wysokości opłacanej składki na ubezpieczenie społeczne.

Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje

Wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w zażaleniu, w treści skargi konstytucyjnej nie sformułowano żadnych zarzutów w stosunku do art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Wręcz przeciwnie, sam skarżący upatrywał naruszenie przysługujących mu praw konstytucyjnych w tym, iż orzekające w jego sprawie sądy “dopuściły się naruszenia prawa, t.j. ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych”. Nader ogólny zarzut niekonstytucyjności art. 25 ust. 1 pkt 1 wspomnianej ustawy skarżący sformułował dopiero w złożonym do Trybunału Konstytucyjnego zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Trybunał Konstytucyjny rozpoznając zażalenie ogranicza się wszakże do zbadania wyłącznie zasadności odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Dla oceny tej nie mają znaczenia zawarte w zażaleniu modyfikacje podstaw lub przedmiotu wcześniej złożonej skargi konstytucyjnej.

W tym stanie rzeczy należało nie uwzględniać zażalenia złożonego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 1 grudnia 1999 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Pod tą sygnaturą także: dokument z 1 grudnia 1999 r.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.