Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Feliksy Z., sporządzonej 25 stycznia 1998 r. zarzucono, iż zapadłe w jej sprawie wyroki Sądu Wojewódzkiego w S. z 13 maja 1992 r. oraz Sądu Apelacyjnego w P. z 24 listopada 1992 r. naruszają prawa konstytucyjne skarżącej, określone w art. 68 ust. 1-3 Konstytucji RP.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 18 marca 1998 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności poprzez wskazanie przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, którym skarżąca zarzuca niezgodność z konstytucją, określenie sposobu naruszenia przysługujących jej praw lub wolności konstytucyjnych oraz wskazanie daty doręczenia orzeczeń odnoszących się do tych praw lub wolności.
W wyznaczonym do tego terminie pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braków formalnych przedłożonej skargi konstytucyjnej. W przesłanym do Trybunału Konstytucyjnego piśmie z 30 marca 1998 r. wskazał natomiast na fakt naruszenia przez orzeczenia sądowe szeregu przepisów kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego, w dalszym ciągu nie określając przepisów ustawy lub innego aktu normatywnego, którym skarżąca zarzuca niezgodność z konstytucją. W istocie zatem pełnomocnik skarżącej nadal kwestionuje tylko sposób działania sądów orzekających, nie zaś zgodność z konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zapadły dotyczące skarżącej wyroki.
W tym stanie rzeczy, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi konstytucyjnej, należało na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym odmówić jej nadania dalszego biegu.