Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 sierpnia 2025 r. (data nadania) R.P. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego.
Skarżący pełnił zawodową służbę wojskową i ma ustalone prawo do emerytury wojskowej od 1 lutego 1997 r. Pobiera ją w maksymalnym wymiarze, bowiem procentowy wymiar jego świadczenia z tytułu prawa do emerytury wojskowej wynosi 75% podstawy wymiaru ustalonej z 80,27% wysługi emerytalnej za 24 lata służby.
Po zakończeniu służby skarżący wykonywał pracę zarobkową i z tego tytułu podlegał powszechnemu ubezpieczeniu społecznemu.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. (dalej: ZUS) przyznał skarżącemu emeryturę w wysokości zaliczkowej od 1 lutego 2021 r. oraz zawiesił wypłatę świadczenia ze względu na kontynuowanie zatrudnienia i zbieg prawa do więcej niż jednego świadczenia.
Decyzją z 30 listopada 2021 r. (znak […]) ZUS ostatecznie ustalił wysokość emerytury skarżącego z powszechnego systemu emerytalnego od 1 sierpnia 2021 r. Nie podjął jednak wypłaty tego świadczenia, ponieważ skarżący pobiera emeryturę wojskową, a tylko jedno świadczenie może być wypłacane.
Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Sąd Okręgowy w K. oddalił je wyrokiem z 6 października 2022 r. (sygn. akt […]).
Apelacja złożona przez skarżącego od powyższego rozstrzygnięcia została oddalona przez Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z 10 kwietnia 2025 r. (sygn. akt […]). Orzeczenie to – doręczone pełnomocnikowi skarżącego 9 maja 2025 r. – zostało wskazane w skardze jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Kwestionowanej regulacji skarżący zarzucił, że w sposób nieuzasadniony nierówno traktuje żołnierzy zawodowych, którzy pozostawali w służbie przed 2 stycznia 1999 r. i pobierali emeryturę wojskową wynoszącą 75% podstawy jej wymiaru bez doliczenia okresów składkowych poprzedzających zawodową służbę wojskową jak i przypadających po zakończeniu tej służby oraz tych żołnierzy zawodowych, którzy zostali powołani do służby po raz pierwszy po 1 stycznia 1999 r. i zostali pominięci w zaskarżonym przepisie ustawy, regulującym wyjątki od zasady pobierania jednego świadczenia, jako podmioty charakteryzujące się wraz z adresatami norm art. 15a i 18e ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2025 r. poz. 305) wspólną cechą prawnie istotną w postaci pozostawania w sytuacji, w której uprawniony do emerytury z powszechnego systemu emerytalnego nie miał i nie ma możliwości doliczenia do emerytury wojskowej żadnych okresów składkowych i nieskładkowych.
Stanowi to, zdaniem skarżącego, naruszenie zasady równości w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego.
Zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 24 października 2025 r.) skarżącego wezwano do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez doręczenie odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem wyroków, decyzji lub innych rozstrzygnięć potwierdzających wyczerpanie drogi prawnej, w szczególności:
decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 30 listopada 2021 r. (znak: […]), wyroków: Sądu Okręgowego w K. z 6 października 2022 r. (sygn. akt […]) i Sądu Apelacyjnego w K. z 10 kwietnia 2025 r. (sygn. akt […]) oraz udokumentowanie daty doręczenia skarżącemu ostatecznego orzeczenia.
W piśmie z 31 października 2025 r. (data nadania) skarżący wykonał powyższe wezwanie.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
- 1. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymogom.
- 2. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że:
14 – skarga konstytucyjna została sporządzona przez pełnomocnika – adwokata (art. 44 ust. 1 in fine u.o.t.p.TK), 15 a skarżący:
16 – dochował terminu, o którym mowa w art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK, gdyż odpis wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z 10 kwietnia 2025 r. (sygn. akt […]) wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu 9 maja 2025 r., a skarga została wniesiona do Trybunału 8 sierpnia 2025 r. (data nadania), 17 – wyczerpał przysługującą mu drogę prawną (art. 77 ust. 1 u.o.t.p.TK), gdyż wskazane wyżej orzeczenie jest niezaskarżalne w trybie zwykłych środków odwoławczych, 18 – przedstawił stan faktyczny (art. 53 ust. 1 pkt 4 u.o.t.p.TK), 19 – określił przedmiot kontroli (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.TK), 20 – wskazał, które konstytucyjne prawa i wolności oraz w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK), 21 – przedstawił uzasadnienie sformułowanych przez niego zarzutów (art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK).
Trybunał stwierdza także, że analizowana skarga nie jest obarczona nieusuwalnymi brakami formalnymi, o których mowa w art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK, a postawione w niej zarzuty nie są oczywiście bezzasadne w rozumieniu art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p.TK.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 ust. 2 u.o.t.p.TK, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
powrót do wyszukiwania