Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 22 czerwca 2009 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 339 § 3 pkt 1, art. 339 § 5, art. 429 § 1 oraz art. 459 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 7, art. 31 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 2, art. 77 ust. 2, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarga konstytucyjna została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Postanowieniem z 28 stycznia 2009 r. Sąd Rejonowy w Malborku nie uwzględnił wniosku obrońcy skarżącego o umorzenie prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Zarządzeniem z 16 lutego 2009 r. Prezes Sądu Rejonowego w Malborku odmówił przyjęcia zażalenia na powyższe postanowienie. Postanowieniem z 1 kwietnia 2009 r. (sygn. akt V Kz 172/09) Sąd Okręgowy w Gdańsku – Wydział V Karny Odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżone przepisy są niezgodne z Konstytucją. Podniósł, że w niniejszej sprawie doszło do zamknięcia drogi do drugiej instancji sądowej w zakresie dochodzenia naruszonych wolności. Wskazał też, że ponowne sądzenie o ten sam czyn po uprawomocnieniu się orzeczenia w sprawie stanowi naruszenie podstawowych praw człowieka i wolności obywatelskich.
Zarządzeniem z 22 lipca 2010 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: (1) doręczenie wszystkich orzeczeń zapadłych w sprawie skarżącego w ramach wyczerpania drogi prawnej; (2) wskazanie daty doręczenia postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku – V Wydział Karny z 1 kwietnia 2009 r. (sygn. akt V Kz 172/09); (3) dokładne określenie sposobu naruszenia konstytucyjnych praw i wolności skarżącego, wyrażonych w art. 2, art. 31 ust. 1 i 2, art. 41, art. 42 ust. 2, art. 77 ust. 2, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji, przez zaskarżone przepisy art. 339 § 3 ust. 1, art. 339 § 5, art. 429 § 1 oraz art. 459 § 3 k.p.k.
Zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 27 lipca 2010 r., zatem ostatnim dniem terminu do uzupełnienia braków skargi był dzień 3 sierpnia 2010 r., pomimo to do 8 grudnia 2010 r. skarżący nie uzupełnił wskazanych braków. Zgodnie z art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.) nieusunięcie braków skargi konstytucyjnej w ustawowym terminie 7 dni stanowi samoistną podstawę odmowy nadania biegu skardze.
Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji.