Uzasadnienie:
Zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym warunkiem rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny skargi konstytucyjnej jest dokładne określenie w skardze ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego określonych w konstytucji, a w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z konstytucją.
Jak wynika z treści złożonej skargi, nie spełnia ona powyższego wymogu, ponieważ nie wskazuje przepisu, któremu skarżący zarzuca niezgodność z konstytucją. Zarządzeniem z 3 grudnia 1997 r. sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej w terminie 7 dni od daty doręczenia tego zarządzenia pełnomocnikowi skarżącego. Zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 11 grudnia 1997 r. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi konstytucyjnej w wyznaczonym terminie.
W tym stanie rzeczy należało na mocy art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643) odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.