Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Postanowienie Trybunału Konstytucyjnegoz 18 kwietnia 2001 r., sygn. akt Ts 149/00

Metryka

Wydany
18 kwietnia 2001 r.
Sąd
Trybunał Konstytucyjny
Skład
Marian Zdyb przewodniczący
Jadwiga Skórzewska-Łosiak sprawozdawca
Krzysztof Kolasiński
Rozpoznanie
na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 12 lutego 2001 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Tomasza W.

Sygn. Ts 149/00

Sentencja

postanawia:

  1. nie uwzględnić zażalenia.

Uzasadnienie:

W skardze konstytucyjnej Tomasza W. z 30 października 2000 r. zarzucono, iż art. 31 pkt 3 lit.a i b ustawy budżetowej z dnia 19 lutego 1998 r. (Dz.U. Nr 28, poz. 156) jest niezgodny z art. 67 oraz art. 2 Konstytucji RP. Ten sam zarzut odniesiono do ustawy z dnia 25 października 1996 r. o waloryzacji emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 136, poz. 636), nie precyzując wszakże, które przepisy wspomnianej ustawy czyni się przedmiotem skargi konstytucyjnej.

Postanowieniem z 28 lutego 2001 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie odnoszącym się do ustawy z dnia 25 października 1996 r. o waloryzacji emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 136, poz. 636) stwierdzając, iż pomimo wezwania skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności nie określił, które przepisy wspomnianej ustawy czyni przedmiotem skargi konstytucyjnej.

Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, nie odnosząc się w nim wszakże w żadnym stopniu do podstaw odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu zażalenia podniósł natomiast, iż skarżący kwestionuje zgodność opisanego w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej mechanizmu waloryzacji uregulowanego przepisami art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 25 października 1996 r. o waloryzacji emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

Bezspornym jest, iż w zakresie objętym odmową nadania dalszego biegu pełnomocnik skarżącego, mimo wyraźnego wezwania, nie uzupełnił braków formalnych skargi konstytucyjnej. Zgodnie z art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 Trybunał Konstytucyjny wydaje w takim przypadku postanowienie o odmowie nadania dalszego biegu skardze. Nie jest natomiast dopuszczalne późniejsze uzupełnienie braków formalnych, w szczególności w treści zażalenia składanego na to postanowienie.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało nie uwzględniać zażalenia złożonego na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 12 lutego 2001 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej w zakresie odnoszącym się do ustawy z dnia 25 października 1996 r. o waloryzacji emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 136, poz. 636).

Pod tą sygnaturą także: dokument z 12 lutego 2001 r.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.