Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 czerwca 2016 r. (data wniesienia) B.P. (skarżący) kwestionował zgodność art. 552 § 1 i 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, ze zm.;
dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim przepis ten pozbawia lub ogranicza stosowanie regulacji ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 2016, poz. 380, ze zm.) w sprawach ustalenia wysokości odszkodowania oraz zadośćuczynienia za oczywiście niesłuszne tymczasowe aresztowanie, a tym samym pozbawia tymczasowo aresztowanego prawa do sprawiedliwiej kompensaty szkód i krzywd wynikłych z wykonania niesłusznego tymczasowego aresztowania, z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 41 ust. 5 i art. 45 Konstytucji. Ponadto skarżący kwestionował zgodność art. 558 k.p.k. w zakresie, w jakim pozbawia on lub ogranicza stosowanie regulacji ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1882, ze zm.; dalej: k.p.c.), w tym opisanej w niej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, z art. 41 ust. 5 i art. 45 Konstytucji.
Postanowieniem z 4 stycznia 2017 r. (dalej: postanowienie o odmowie) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Wskazał na brak związku pomiędzy wydanym w sprawie skarżącego orzeczeniem a zaskarżonymi art. 552 § 1 i 4 k.p.k. i podniósł, że skarżący nie określił, jak treść powyższych przepisów doprowadziła do naruszenia wskazanych w skardze konstytucyjnej praw i wolności. Zdaniem Trybunału, skarżący nie uprawdopodobnił również, by w jego sprawie doszło do naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu przez zaskarżony art. 558 k.p.k.
W zażaleniu z 23 stycznia 2017 r. (data nadania) skarżący zakwestionował postanowienie o odmowie w całości. Skarżący uznał, że Trybunał odmawiając nadania dalszego biegu złożonej przez niego skardze – naruszył art. 61 ust. 4, art. 53 ust. 1 pkt 1, art. 53 ust. 1 pkt 2 oraz art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072), a także § 2, 3, 4, 16 i 17 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715). W zażaleniu wyrażono opinię, że skarżący w złożonych do Trybunału pismach procesowych wykazał, że w jego sprawie doszło do naruszenia prawa do sądu przez zaskarżony art. 558 k.p.k. Stwierdzono również, że niskie zadośćuczynienie przyznane skarżącemu przez sąd na podstawie art. 552 § 1 i 4 dowodzi jego niezgodności z przepisami Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
1. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o t.p. TK) skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Bada, czy w wydanym postanowieniu prawidłowo stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania skardze dalszego biegu.
W konsekwencji, Trybunał analizuje w szczególności te zarzuty zażalenia, które podają w wątpliwość trafność ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący, wnosząc zażalenie, powinien zatem oprzeć zarzuty na uchybieniach, jakie – jego zdaniem – zaszły przy wydaniu zaskarżonego postanowienia.
- 2. Zdaniem Trybunału kwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a argumenty przedstawione w zażaleniu nie podważają poczynionych w nim ustaleń.
- 2.1. Skarżący w złożonym zażaleniu nie odniósł się w żaden sposób do podstawy odmowy nadania biegu skardze w części dotyczącej zarzutów niekonstytucyjności art. 552 § 1 i 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1749, ze zm.: dalej: k.p.k.), którą jest niewyczerpanie przesłanki z art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o t.p. TK.
Należy przypomnieć, że w procedurze inicjowanej skargą konstytucyjną przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego może być jedynie norma, na podstawie której wydane zostało orzeczenie lub decyzja naruszająca konstytucyjne prawa lub wolności (por. np. postanowienie TK z 13 listopada 2007 r., sygn. akt SK 40/06, OTK ZU nr 10/A/2007, poz. 137). W niniejszej sprawie opisany wyżej związek nie zachodzi, gdyż w postanowieniu z 29 października 2015 r. (sygn. akt II KZ 49/15), które skarżący wskazał jako orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, Sąd Najwyższy nie rozstrzygał na podstawie zaskarżonego art. 552 § 1 i 4 k.p.k.
W związku z powyższym zażalenie – w części odnoszącej się do odmowy nadania dalszego biegu w zakresie badania zgodności art. 552 § 1 i 4 z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 41 ust. 5 i art. 45 Konstytucji – nie podlega uwzględnieniu.
2.2. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skarżącego, zgodnie z którym „Trybunał nieprawidłowo uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił stawianego w skardze zarzutu niezgodności art. 558 k.p.k. z Konstytucją”.
Trybunał przypomina, że skarga konstytucyjna jest dopuszczalna, o ile skarżący wskaże konstytucyjne wolności lub prawa oraz uprawdopodobni ich naruszenie. Uprawdopodobnienie polega natomiast na wskazaniu sposobu naruszenia konstytucyjnych praw skarżącego przez zaskarżone przepisy aktu normatywnego. Dla spełnienia powyższego wymogu konieczne jest przede wszystkim sprecyzowanie normatywnej treści konstytucyjnych praw skarżącego. Dopiero wtedy możliwe jest sformułowanie zarzutu niezgodności aktu normatywnego z przepisami Konstytucji.
W niniejszej sprawie żaden z powyższych wymogów nie został spełniony. Trybunał zwraca uwagę, że w ramach uzasadnienia zarzutu naruszenia norm konstytucyjnych przez art. 558 k.p.k., w skardze konstytucyjnej wyrażono jedynie opinię, iż „zamknięta została skarżącemu droga do rozpoznania skargi na stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia”, a także „ograniczone zostało jego prawo do sądu”. Skarżący nie odwołuje się w ogóle do normatywnej treści praw konstytucyjnych, których naruszenie zarzuca. Brakuje również wskazania jakichkolwiek argumentów uzasadniających twierdzenie, że przyjęte rozwiązanie ustawowe z art. 558 k.p.k. w sposób niedopuszczalny ogranicza konstytucyjne prawa skarżącego.
W związku z powyższym, Trybunał podtrzymuje stanowisko wyrażone w postanowieniu o odmowie nadania dalszego biegu, zgodnie z którym skarżący w złożonej skardze nie uprawdopodobnił, że w jego sprawie doszło do naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu przez zaskarżony art. 558 k.p.k.
Na marginesie Trybunał zauważa, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, ani z art. 45 Konstytucji, powołanego w skardze jako wzorzec, ani z art. 176 ust. 1 Konstytucji, wyrażającego zasadę, iż postepowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne, nie wynika prawo do złożenia nadzwyczajnego środka zaskarżenia (zob. postanowienie z 11 września 2011 r., sygn.. akt Ts 83/13, OTK ZU 6/B/2013, poz. 606).
Trybunał podnosi również, że wbrew twierdzeniom skarżącego, ograniczenie w dostępie do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie wynika z treści art. 558 k.p.k. W zaskarżonym postanowieniu o odmowie Trybunał wskazuje, że powyższy przepis statuuje regułę, iż w sprawach o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne skazanie i niesłuszne zastosowanie środków przymusu, przepisy k.p.c. stosuje się tylko w kwestiach nieuregulowanych w k.p.k. Należy zauważyć natomiast, że w myśl art. 424 1a k.p.c. od wyroków sądu drugiej instancji, od których wniesiono skargę kasacyjną, oraz od orzeczeń Sądu Najwyższego skarga nie przysługuje, a orzeczenie Sądu Najwyższego wydane na skutek wniesienia skargi kasacyjnej traktuje się jak orzeczenie wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi. Wynika to z faktu, że Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym, zarówno w procesie karnym, jak i cywilnym, w granicach podstaw kasacyjnych bada zgodność orzeczenia z prawem.
Art. 523 k.p.k. w ramach zarzutów kasacyjnych wymienia bowiem zarzut rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie wskazuje się, że chodzi zarówno o prawo karne materialne, jak i o prawo cywilne materialne czy procesowe (zob. D. Świecki, komentarz do art. 523 k.p.k., [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz, red. J. Skorupka, wyd. 3, Warszawa 2018, s. 1225; postanowienie SN z 27 lipca 2005 r., sygn. akt II KK 54/05, Lex 152495).
W związku tym, w sprawach o odszkodowanie lub zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie można w kasacji postawić zarzut obrazy przepisów Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 558 k.p.k. czy przepisów Kodeksu cywilnego z uwagi na cywilnoprawny charakter tego roszczenia (za: D. Świecki, komentarz do art. 523 k.p.k., teza 8, [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, Lex 2018). Ze złożonych do Trybunału pism procesowych wynika jednak, że skarżący nie miał intencji skorzystania z przysługującego mu nadzwyczajnego środka zaskarżenia, tj. kasacji od wydanego 19 czerwca 2013 r. wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie – Wydział II Karny. Jak podkreślono w postanowieniu o odmowie, skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego jego zdaniem z konstytucyjnego prawa do sądu wynika konieczność dochodzenia jego praw w trybie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wydanego orzeczenia, nie zaś w trybie przysługującej mu kasacji.
Trybunał zaznacza jednocześnie, że w zaskarżonym postanowieniu o odmowie nie ustalał, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym pismo procesowe wniesione przez skarżącego do Sądu Najwyższego miało charakter kasacji, czy też skargi na stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Nie leży to bowiem w kognicji Trybunału Konstytucyjnego.
Z przedstawionych wyżej powodów – na podstawie art. 61 ust. 8 u.o t.p. TK – Trybunał postanowił jak w sentencji.
Postanowienie
z dnia 4 stycznia 2017 r.
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Stanisław Biernat, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej B.P. w sprawie zgodności:
- 1) art. 552 § 1 i 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, ze zm.) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 41 ust. 5 i art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- 2) art. 558 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, ze zm.) z art. 41 ust. 5 i art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
postanawia:
odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 czerwca 2016 r. (data wniesienia) B.P. (skarżący) kwestionuje zgodność art. 552 § 1 i 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, ze zm.:
dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim przepis ten pozbawia lub ogranicza stosowanie regulacji ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380, ze zm.; dalej: k.c.) w sprawach ustalenia wysokości odszkodowania oraz zadośćuczynienia za oczywiście niesłuszne tymczasowe aresztowanie, a tym samym pozbawia tymczasowo aresztowanego prawa do sprawiedliwiej kompensaty szkód i krzywd wynikłych z wykonania niesłusznego tymczasowego aresztowania, z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 41 ust. 5 i art. 45 Konstytucji. Ponadto skarżący kwestionuje zgodność art. 558 k.p.k. w zakresie, w jakim pozbawia on lub ogranicza stosowanie regulacji ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postepowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1882, ze zm.; dalej: k.p.c.), w tym opisanej w niej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, z art. 41 ust. 5 i art. 45 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Skarżący przebywał w areszcie tymczasowym w okresie od listopada 2003 r. do grudnia 2004 r. Po uzyskaniu wyroku uniewinniającego od postawionych mu zarzutów skarżący wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa odszkodowania i zadośćuczynienia za bezpodstawne tymczasowe aresztowanie. Sąd Okręgowy wyrokiem z 26 lutego 2013 r. zasądził na podstawie art. 552 § 4 k.p.k. od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kwotę 65 tys. zł tytułem zadośćuczynienia, a w pozostałej części wniosek oddalił. Wyrokiem z 19 czerwca 2013 r. Sąd Apelacyjny – II Wydział Karny utrzymał w mocy orzeczenie w zaskarżonej części.
3 30 czerwca 2015 r. skarżący wniósł do Sądu Najwyższego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Zarządzeniem Przewodniczącego III Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z 8 lipca 2015 r. odmówiono przyjęcia skargi (uznanej za kasację) do rozpoznania ze względu na przekroczenie 30-dniowego terminu. Po rozpoznaniu zażalenia złożonego na powyższe zarządzenie Sąd Najwyższy postanowieniem z 29 października 2015 r. – doręczonym skarżącemu 13 grudnia 2015 r. – utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.
4 11 grudnia 2015 r. skarżący złożył wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu wniesienia skargi konstytucyjnej. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r. Referendarz Sądowy oddalił wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Po rozpoznaniu skargi złożonej na powyższe orzeczenie Sąd Rejonowy– Wydział I Cywilny postanowieniem z 26 lutego 2016 r. (sygn. akt I Co 3198/15) zmienił zaskarżone rozstrzygnięcie i ustanowił skarżącemu pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego. Decyzja Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 9 marca 2016 r. wyznaczająca pełnomocnika z urzędu została mu doręczona 29 marca 2016 r. 5
Z wydaniem wskazanych rozstrzygnięć skarżący wiąże naruszenie prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), do którego doszło na skutek odmowy rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Ponadto skarżący wskazuje na naruszenie praw wynikających z art. 30 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji przez jawną dyskryminację obywateli z uwagi na przynależność zawodową. W uzasadnieniu zarzutu skarżący wskazuje, że zostało mu przyznane ponad 12-krotnie mniejsze zadośćuczynienie niż pokrzywdzonemu wykonującemu zawód sędziego. Taka dysproporcja w wysokości przyznanych zadośćuczynień narusza, w jego przekonaniu, zasadę godności oraz równego traktowania.
Skarżący podnosi, że odszkodowanie i zadośćuczynienie z art. 552 k.p.k. są instytucjami prawa karnego, ale z uwagi na cywilistyczny charakter odszkodowania za poniesioną szkodę oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, gdy przepisy k.p.k. nie określają tych pojęć ani zakresu roszczeń, należy odwołać się do odpowiednich przepisów k.c. 6
Zarządzeniem sędziego TK z 19 lipca 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniesionej skargi konstytucyjnej przez uzasadnienie zarzutu niezgodności zaskarżonych przepisów ze wskazanymi w skardze konstytucyjnej prawami konstytucyjnymi, a także powołanie argumentów lub dowodów na poparcie tego zarzutu.
W piśmie procesowym nadesłanym w celu uzupełnienia braków skarżący – poza powtórzeniem argumentów zawartych we wniesionej skardze konstytucyjnej – stwierdza, że zaskarżony art. 552 § 1 i 4 k.p.k. doprowadza do zaniżenia sprawiedliwej rekompensaty szkód i krzywd wynikłych z wykonania niesłusznego tymczasowego aresztowania. Jak wywodzi dalej skarżący, skoro instytucja odszkodowania i zadośćuczynienia ma charakter gwarancyjny, to zaniżenie sprawiedliwej kompensaty szkód i krzywd wynikłych z wykonania niesłusznego tymczasowego aresztowania – co miało miejsce w sprawie skarżącego – jest jaskrawo sprzeczne z wartościami i zasadami wypływającymi z Konstytucji (art. 41 ust. 5).
Niekonstytucyjność kolejnego z zaskarżonych przepisów, tj. art. 558 k.p.k., skarżący upatruje w ograniczeniu możliwości korzystania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w postępowaniu karnym.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji korzystanie ze skargi konstytucyjnej, jako środka ochrony wolności i praw, odbywa się „na zasadach określonych w ustawie”. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. poz. 2074) zasady te de lege lata precyzuje ustawa z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, dalej: u.o.t.p. o TK). Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o TK skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, podczas którego Trybunał bada, czy odpowiada ona określonym przez prawo wymaganiom, a także czy nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 4 u.o.t.p. TK.
W unormowaniach ustawy o TK zostały na skarżącego nałożone obowiązki, których wypełnienie warunkuje nadanie skardze dalszego biegu. Należą do nich m.in. dokładne określenie przedmiotu kontroli – przepisu ustawy, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekły ostatecznie o konstytucyjnych wolnościach lub prawach skarżącego (art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p.
TK), wskazanie sposobu naruszenia przez ten przepis konstytucyjnych wolności lub praw (art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK), jak również uzasadnienie postawionych w skardze zarzutów niekonstytucyjności przepisów będących przedmiotem kontroli (art. 53 ust. 2 u.o.t.p. TK). Prawidłowe wykonanie powyższych obowiązków determinowane jest określonym przez ustrojodawcę przedmiotem skargi konstytucyjnej. Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji pozostaje nim wyłącznie przepis (ustawy lub innego aktu normatywnego), na podstawie którego zostało wydane w sprawie skarżącego ostateczne orzeczenie. Trzeba podkreślić jednocześnie, że wprawdzie uprzednie zastosowanie wobec skarżącego zakwestionowanych przepisów stanowi warunek konieczny skorzystania ze skargi konstytucyjnej, to jednak przedmiotem kontroli przeprowadzanej przez Trybunał jest nie płaszczyzna stosowania prawa, ale wyłącznie treść unormowań będących podstawą wydanego w jego sprawie orzeczenia.
W ścisłym związku z tak określonym przedmiotem skargi musi pozostawać także sposób uzasadnienia zarzutów stawianych przez skarżącego. Nie może ono koncentrować się wyłącznie na krytyce jednostkowego aktu zastosowania zaskarżonych norm prawnych, ale powinno się odnosić do problemu ich merytorycznej niezgodności z przepisami Konstytucji statuującymi wolności i prawa wskazane jako podstawa skargi.
W przedmiotowej sprawie skarżący wiąże naruszenie przysługujących mu praw z odmową rozpoznania skargi o niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia przez Sąd Najwyższy postanowieniem z 29 października 2015 r. Orzeczenie to nie rozstrzygało kwestii wysokości przysługującego skarżącemu odszkodowania i zadośćuczynienia, a zatem nie było wydane na podstawie art. 552 § 1 i 4 k.p.k. Innymi słowy, treść wskazanych przepisów nie miała znaczenia dla brzmienia rozstrzygnięcia. Z tego także powodu zaskarżony przepis nie spełnia kryteriów ustalonych przez przytoczone powyżej przepisy Konstytucji i u.o.t.p. TK.
Skarżący nie wykazał ponadto, w jaki sposób treść art. 552 § 1 i 4 k.p.k. doprowadziła do naruszenia wskazanych w skardze konstytucyjnej praw i wolności. Wysunięte zarówno w skardze konstytucyjnej, jak i w piśmie nadesłanym w celu uzupełnienia jej braków zarzuty pozwalają stwierdzić, że naruszenie konstytucyjnych praw skarżący upatruje nie w treści przepisów, ale w nieprawidłowym ich stosowaniu przez orzekające w sprawie sądy. Rozpoznanie tak skonstruowanych zarzutów wykracza poza kompetencje Trybunału Konstytucyjnego.
Skarżący nie uprawdopodobnił ponadto – pomimo wezwania zarządzeniem sędziego TK do uzupełnienia braków wniesionej skargi konstytucyjnej – że w jego sprawie doszło do naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu przez zaskarżony art. 558 k.p.k. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania ostatecznego orzeczenia) w sprawach o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne skazanie i niesłuszne stosowanie środków przymusu przepisy Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się tylko w kwestiach nieuregulowanych w niniejszym kodeksie. Skarżący nie wykazał, dlaczego – jego zdaniem – z konstytucyjnego prawa do sądu wynika konieczność dochodzenia ochrony jego praw w trybie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wydanego orzeczenia, a nie w trybie kasacji.
Ze względu na powyższe, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
POUCZENIE 18
Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty doręczenia tego postanowienia.