Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Władysława Polaka z 31 sierpnia 2001 r. uczyniono przedmiotem zaskarżenia wyrok Sądu Wojewódzkiego w Krośnie z 6 października 1998 r. (sygn. akt I Ca 227/98), bliżej nie określony wyrok Sądu Rejonowego w Jaśle oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 14 maja 2001 r. (sygn. akt I CKN 370/00) o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP przedmiotem skargi konstytucyjnej może być wyłącznie ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej wydał orzeczenie o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych.
W skardze konstytucyjnej Władysława P. zażądano natomiast od Trybunału Konstytucyjnego wydania orzeczenia “unieważniającego całość postępowania od początku z dopuszczeniem dowodu z opinii innego biegłego inżyniera-geodety” oraz wniesiono o zmianę zaskarżonych wyroków nie formułując równocześnie jakichkolwiek zarzutów w stosunku do podstawy normatywnej kwestionowanych rozstrzygnięć. Tak określony przedmiot skargi konstytucyjnej z oczywistych względów wykracza poza zakres uprawnień Trybunału Konstytucyjnego wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.
Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż złożona skarga nie spełnia również wymogów dopuszczalności jej merytorycznego rozstrzygnięcia, które ustawodawca przewidział w art. 47 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, gdzie w sposób wyraźny wskazał, jakie warunki, poza wymaganiami dotyczącymi pisma procesowego, powinna spełniać skarga konstytucyjna.
Biorąc po uwagę powyższe okoliczności należało odmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.