Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 6

Postanowienie Trybunału Konstytucyjnegoz 28 stycznia 2010 r., sygn. akt Ts 114/09

Dokument powołuje ten przepis w metryce, ale w tekście nie znaleźliśmy miejsca, które by go wymieniało.

Metryka

Wydany
28 stycznia 2010 r.
Sąd
Trybunał Konstytucyjny
Skład
Zbigniew Cieślak
Rozpoznanie
po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Donimaks sp. z o.o.
Sprawa
w sprawie zgodności: art. 479¹ § 1 ustawy z dnia 17 kwietnia 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

119/2/B/2010

Sentencja

postanawia:

  1. odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Uzasadnienie

W skardze konstytucyjnej z 10 maja 2009 r., sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej, zakwestionowana została zgodność art. 479¹ § 1 ustawy z dnia 17 kwietnia 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.

W opinii skarżącej zakwestionowany przepis k.p.c., nakazujący stosowanie przepisów działu IVa w sprawach gospodarczych, powinien w treści zawierać wyłączenie, zgodnie z którym regulacje tej części k.p.c. nie powinny znaleźć zastosowania w sprawach ze skarg o uchylenie wyroku sądu polubownego. W uzasadnieniu skargi w bardzo wąskim zakresie odniesiono się do niezgodności kwestionowanego przepisu k.p.c. z Konstytucją. I tak, wskazano, że art. 479¹ § 1 k.p.c. narusza zasadę równości wobec prawa, nie gwarantuje prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez właściwy i bezstronny sąd oraz jest niezgodny z zakazem zamykania drogi sądowej.

Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny.

Skarżąca spółka wyrokiem Stałego Sądu Polubownego przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Gdańsku z 29 maja 2003 r. (sygn. akt SP-370/02) została zobowiązana do zapłaty kwoty 19 658,66 zł wraz z kosztami ubocznymi, tytułem niespłaconej części kredytu związanego z kredytowaniem umowy leasingowej. Skarżąca złożyła skargę o uchylenie powyższego orzeczenia. Wyrokiem z 4 czerwca 2008 r. (sygn. akt I C 1379/07) Sąd Rejonowy w Gdyni oddalił skargę w zakresie zgłoszonego zarzutu, że zachodzą przyczyny stanowiące podstawę skargi o wznowienie postępowania, a w pozostałym zakresie skargę odrzucił. Na skutek wniesionej apelacji Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z 11 grudnia 2008 r. (sygn. akt III Ca 1202/08) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że odrzucił skargę w zakresie zgłoszonego zarzutu, że zachodzą przyczyny stanowiące podstawę skargi o wznowienie, a ponadto odrzucił zażalenie w pozostałym zakresie.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje

Skierowana do Trybunału Konstytucyjnego skarga konstytucyjna nie może zostać rozpoznana merytorycznie, gdyż nie spełnia wymogów warunkujących dopuszczalność tego środka ochrony wolności i praw, wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i z uszczegóławiających Konstytucję art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK).

Zgodnie z przywołanymi regulacjami na skarżącej spoczywa obowiązek wskazania przedmiotu skargi (jest nim podstawa prawna orzeczenia kształtującego sferę wolności i praw). Z wymogiem tym skorelowana jest kolejna przesłanka dopuszczalności skargi, jaką jest wskazanie naruszonych praw o randze konstytucyjnej (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK) wraz z wyjaśnieniem, na czym polega to naruszenie. Argumentacja powyższa musi jednak korespondować nie tylko z przedmiotem skargi, ale również z konstytucyjnymi prawami podmiotowymi skarżącej. W sytuacji, gdy pomiędzy kwestionowaną normą ustawową a normą konstytucyjną związek treściowy nie zachodzi, skarżąca nie jest w stanie prawidłowo wypełnić obowiązku, o którym mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK.

Niezależnie od powyższego, wywody skargi – w razie przywołania nieadekwatnych wzorców kontrolnych – skutkują oczywistą bezzasadnością zarzutów, gdyż pomiędzy przedmiotem skargi a jej podstawą brak jest logicznego powiązania. Dla oceny formalnej strony skargi konstytucyjnej znaczenie mają także dwie inne okoliczności. Po pierwsze, funkcjonujący w Polsce model tego środka ochrony wolności i praw wyklucza możliwość poddania kontroli sfery stosowania prawa. Po drugie, jak wynika z art. 47 ust. 1 pkt 3 ustawy o TK, skarga konstytucyjna musi zawierać argumentację uprawdopodabniającą niekonstytucyjność kwestionowanych regulacji.

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego żadne ze wskazanych powyżej kryteriów dopuszczalności skargi konstytucyjnej nie zostało spełnione.

W pierwszej kolejności Trybunał Konstytucyjny wyraża zasadniczą wątpliwość co do prawidłowości określenia przedmiotu skargi. Zarówno z jej petitum, jak i z uzasadnienia wynika, że skarżąca kwestionuje jedynie art. 479¹ § 1 k.p.c. Przepis ten jednak nie może być uznany za samoistną podstawę normatywną orzeczenia, gdyż rozstrzygnięcia sądów wynikały z kilku regulacji zawartych w dziale IVa. Co prawda kwestionowany przepis odsyła do tych unormowań, ale sama ta okoliczność nie może być uznana za wystarczającą do uczynienia z tego przedmiotu skargi konstytucyjnej. Orzekające sądy stosowały bowiem normy, których treść była dekodowana z wielu przepisów – na przykład niezbędne okazało się sięgnięcie do art. 47922 k.p.c. – i dlatego obowiązkiem skarżącej było określenie przedmiotu skargi w taki sposób, aby kontroli zostały poddane przepisy wpływające łącznie na sytuację prawną skarżącej.

Na tym jednak nie wyczerpują się uchybienia formalne skargi, gdyż – jak wynika z treści skargi – jej przedmiotem jest przepis k.p.c., w brzmieniu: „Przepisy niniejszego działu stosuje się w sprawach ze stosunków cywilnych między przedsiębiorcami, w zakresie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej”, ale „bez wyłączenia spraw dotyczących skargi o uchylenie wyroku sądu polubownego”. Takie sformułowanie zarzutu niekonstytucyjności sytuuje skargę jako niedopuszczalną, gdyż jego istotą jest zarzut zaniechania ustawodawczego, a skarga konstytucyjna służy eliminowaniu z porządku prawnego przepisów, w treści których istnieje wada skutkująca naruszeniem konstytucyjnych wolności lub praw.

Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie wyjaśniał, że brak regulacji może przybrać dwie formy – zaniechania prawodawczego albo pominięcia prawodawczego. Zaniechanie polega na tym, że ustawodawca pozostawia określoną kwestię w całości poza uregulowaniem prawnym. Polski model właściwości Trybunału Konstytucyjnego nie przewiduje orzekania o zaniechaniach ustawodawcy, a zatem – choćby obowiązek wydania danego aktu wynikał z norm konstytucyjnych, nie ma możliwości wnoszenia takich spraw do Trybunału.

Dalsza analiza skargi konstytucyjnej dostarcza kolejnych argumentów za odmową nadania jej dalszego biegu. Jak wynika z uzasadnienia skargi, większość wywodów dotyczy charakteru postępowania polubownego oraz roli sądów w tym postępowaniu, ze szczególnym uwzględnieniem charakteru dokonywanych przez sąd czynności. Rozważania te jednak w żaden sposób nie mogą być uznane za spełnienie wymogu, o którym mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK, gdyż określenie sposobu naruszenia praw konstytucyjnych wymaga porównania zakresu treściowego normy konstytucyjnej i normy ustawowej, a skarga takich wątków nie zawiera.

Odmowa nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu wynika również z braku uzasadnienia niekonstytucyjności kwestionowanego przepisu. Skarżąca ograniczyła się jedynie do wymienienia jednostek redakcyjnych Konstytucji, z którymi ma zachodzić sprzeczność przepisu k.p.c.

Skoro skarga konstytucyjna nie spełnia warunków formalnych, Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 oraz art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o TK, odmawia nadania jej dalszego biegu.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.