Uzasadnienie:
Skarga konstytucyjna Jana P., reprezentowanego przez adwokata, wpłynęła do Trybunału Konstytucyjnego 22 grudnia 1997 roku.
Zważywszy, iż skarżący nie określił w stosunku do których przepisów i jakiego aktu normatywnego domaga się stwierdzenia niezgodności z konstytucją, został 6 stycznia 1998 r. wezwany, zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego, do uzupełnienia braków w tym zakresie oraz do określenia sposobu naruszenia przysługujących mu praw lub wolności konstytucyjnych, przez zakwestionowany przepis aktu normatywnego. Zarządzenie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 12 stycznia 1998 r., co wynika z dowodu doręczenia. Adwokat, zachowując termin siedmiodniowy, nadesłał do Trybunału pismo procesowe, w którym domaga się stwierdzenia niekonstytucyjności przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 277 ze zm.) i przepisów kodeksu cywilnego z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Uzasadnił to faktem, iż żaden z przepisów pierwszej, kwestionowanej ustawy, nie uregulował sytuacji prawnej osób fizycznych lub prawnych, które wybudowały pawilony handlowe na gruntach dzierżawionych od Skarbu Państwa lub od zarządców. Podobne zastrzeżenia pełnomocnik skarżącego podniósł odnośnie kodeksu cywilnego i interpretacji przez sądy art. 231.
Zważywszy, iż Trybunał w myśl art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym jest związany granicami skargi konstytucyjnej należy uznać, że skarżący uważa za niekonstytucyjne nieistnienie przepisu, który pozwoliłby mu skutecznie żądać zobowiązania Fabryki Kotłów “Rafako” SA w R. do złożenia oświadczenia woli, mocą którego przeniosłaby na niego prawo wieczystego użytkowania działki gruntu o powierzchni 246 m2, z której korzystał jedynie na podstawie zawartej umowy dzierżawy gruntu.
Przedmiotem zaskarżenia w formie skargi konstytucyjnej, zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, może być tylko dokładnie określona ustawa lub inny akt normatywny, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach, prawach lub obowiązkach określonych w konstytucji i w stosunku do którego skarżący domaga się stwierdzenia niezgodności z konstytucją. Trybunał zastosował tu nawet pewne uściślenie zawarte w zarządzeniu wzywającym do uzupełnienia braków - wezwał mianowicie do określenia konkretnych przepisów tego aktu normatywnego. Z ustawy o Trybunale Konstytucyjnym oraz z bogatego orzecznictwa Trybunału jasno wynika, że nie może być przedmiotem zaskarżenia nieistnienie przepisu, a więc zaniechanie ustawodawcy. Nie wdając się bliżej w rozważania czy w tej konkretnej sytuacji istotnie mamy do czynienia z brakiem stosownego przepisu, czy też może istniejące w tym zakresie przepisy, jak art. 231 § 1 kc, nie odnoszą się i to całkiem świadomie, do sytuacji skarżącego nie będącego samoistnym posiadaczem, a tylko dzierżawcą opisanej działki należy uznać, że tak sformułowany zarzut niekonstytucyjności nie może być przedmiotem badania Trybunału.
Ponadto trzeba zwrócić uwagę, że skarżący, reprezentowany przez adwokata w dalszym ciągu nie określił sposobu naruszenia przysługujących mu praw lub wolności konstytucyjnych, ograniczając się do ponownego wskazania, że naruszone zostały art. 21 i 64 konstytucji, co nadal nie jest wystarczające.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym należało orzec jak na wstępie.