Uzasadnienie
Wojskowy Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 8 marca 2001 r., nie uwzględnił wniosku obrońcy o zwolnienie szer. rez. Piotra P. od opłaty od wniosku o wznowienie postępowania karnego oraz o wstrzymanie wobec niego wykonania kary 6 miesięcy aresztu wojskowego z wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w L. z dnia 26 października 2000 r.
Od tego postanowienia, w części dotyczącej odmowy zwolnienia od opłaty od wniosku o wznowienie postępowania karnego, złożył zażalenie obrońca Piotra P., zarzucając obrazę przepisów postępowania przez uznanie, że szer. rez. Piotrowi P. nie należy się zwolnienie od wyżej wspomnianej opłaty.
W konkluzji autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwolnienie Piotra P. od opłaty.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż do skazanego ma zastosowanie art. 625 k.p.k., bowiem w momencie wydawania wyroku będącego przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania był on żołnierzem (wyrok zapadł w dniu 26 października 2000 r.), zaś na mocy art. 639 k.p.k. przepisy o kosztach procesu mają odpowiednie zastosowanie w sprawach o wznowienie postępowania.
Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej złożył pisemny wniosek o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jest słuszne co do zasady, natomiast błędne w zakresie podstawy prawnej i motywacji.
Nie zasługuje na aprobatę zaprezentowany wyżej pogląd autora zażalenia, iż w niniejszy postępowaniu, w oparciu o art. 639 k.p.k., należy „ odpowiednio ” zastosować przepis art. 625 k.p.k.
Stwierdzić bowiem należy, iż nie pobiera się należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych od określonej w tym przepisie kategorii żołnierzy posiadających ten status tylko w momencie wydania orzeczenia skazującego lub warunkowo umarzającego postępowanie.
Szer. rez. Piotr P. został zwolniony ze służby wojskowej w grudniu 2000 r., a zatem aktualnie nie jest już żołnierzem i tym samym art. 625 k.p.k. nie może stanowić podstawy do zwolnienia go od opłaty od wniosku o wznowienie postępowania.
Natomiast skonstatować się godzi, iż skazany winien być zwolniony od przedmiotowej opłaty, lecz na innej niż tego domagał się skarżący podstawie.
Motywacja rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji w tym zakresie nie jest bowiem trafna.
Wprawdzie skarżący nie uzasadnił właściwie swego wniosku, jednakże w aktach głównych sprawy są dostępne wszelkie informacje co do przesłanek zawartych w art. 623 k.p.k.
I tak w wyroku ustalono, iż Piotr P. nie posiada majątku, a odbywając zasadniczą służbę wojskową, a następnie karę aresztu wojskowego, nie ma praktycznie możliwości uzyskania dochodów.
Z tych też względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.