Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2010 r. Sąd Najwyższy odrzucił wniosek J. W. o wyłączenie sędziów Sądu Apelacyjnego. Wniosek powoda, zawierający jednobrzmiącą argumentację odnośnie do 67 spośród 69 sędziów Sądu Apelacyjnego, sąd uznał za oczywiście bezzasadny (art. 531 k.p.c.). Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący osobiście. Skarżący wniósł o „stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia poprzez wydanie postanowienia uchylającego powyższe postanowienie”.
Zażalenie to jest niedopuszczalne przede wszystkim dlatego, że od orzeczeń Sądu Najwyższego nie przysługują środki odwoławcze.
Niezależnie do tego, zgodnie z art. 87¹ § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Wyłączenie zdolności postulacyjnej stron obejmuje wniesienie środka prawnego, jak również występowanie przed Sądem Najwyższym. Skarżący, który wniósł zażalenie osobiście nie wykazał, że do kręgu tych podmiotów należy.
Przymus adwokacko-radcowski obejmuje podejmowanie wszystkich czynności procesowych podejmowanych przed Sądem Najwyższym, w tym wnoszenie zażaleń (por. postanowienie SN z dnia 16 kwietnia 2010 r., IV CZ 12/10, niepubl., postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2010 r., IV CZ 55/10, niepubl., postanowienie SN z dnia 6 października 2010 r., II CZ 103/10, niepubl.). Zażalenie wniesione osobiście przez stronę podlega odrzuceniu, a wada tego rodzaju nie może być usunięta w postępowaniu naprawczym.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 87¹ § 1, art. 373 w zw. z art. 370, art. 397 § 2, art. 394¹ § 3 i art. 398²¹ k.p.c. odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.