Uzasadnienie
Wnioskodawcy zaskarżyli postanowienie Sądu drugiej instancji, którym Sąd ten odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawców na podstawie art. 398⁶ § 2 k.p.c. jako niespełniającą wymogów określonych w art. 398⁴ § 1 pkt 1 k.p.c. wskutek braku właściwego oznaczenia orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną oraz braku określenia zakresu zaskarżonego orzeczenia „w całości czy w części”.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd odwoławczy stwierdził, że skarga kasacyjna wskazywała zarówno błędną sygnaturę akt oraz błędną datę wydania zaskarżonego nią orzeczenia.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący przyznali i potwierdzili błędne wskazanie w ich skardze kasacyjnej: nazwiska jednej z wnioskodawczyń, sygnatury akt sprawy oraz daty wydania zaskarżonego orzeczenia (podaną błędnie „wyroku”, zamiast postanowienia). Zarazem wnieśli o „… sprostowanie… omyłek pisarskich… skargi kasacyjnej”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie jako oczywiście nieuzasadnione podlegało oddaleniu.
Przyznane przez żalących błędy w określeniu orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną w postaci podania w niej wadliwej daty orzeczenia i błędnej sygnatury akt są brakami konstrukcyjnymi skargi kasacyjnej niepodlegającymi usunięciu, które skutkują odrzuceniem skargi kasacyjnej na podstawie art. 398⁶ § 2 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 398⁴ § 1 pkt 1 k.p.c. (postanowienie SN z dnia 23 sierpnia 2012 r., III CSK 161/12, niepubl.).
Również nieokreślenie w skardze kasacyjnej zakresu zaskarżenia wskutek braku oznaczenia w niej, czy orzeczenie zaskarżone jest w całości czy w części skutkuje obowiązkiem odrzucenia takiej skargi kasacyjnej (postanowienia SN:
z dnia 24 lipca 2014 r., II CSK 61/14, niepubl.; z dnia 23 września 2014 r., II CSK 155/14, niepubl.).
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 398¹⁴ w zw. z art. 394¹ § 3 k.p.c.