Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r. Sąd Apelacyjny odrzucił, wobec braku ustawowej podstawy wznowienia określonej w art. 403 § 2 k.p.c., wniesioną przez powoda S. G. skargę o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 23 listopada 2012 r. w sprawie […]. W ocenie Sądu, w tej podstawie nie mieszczą się okoliczności i dowody, na które powołał się skarżący, bowiem wiedział o ich istnieniu wcześniej, przed zamknięciem rozprawy w sprawie, której dotyczy skarga.
Powyższe postanowienie w całości zaskarżył zażaleniem powód, zarzucając naruszenie art. 233 § 1 oraz art. 403 § 2 k.p.c. poprzez wadliwe odrzucenie skargi na etapie formalnego sprawdzenia przez Sąd orzekający pomimo wskazania podstawy skargi. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. należy odrzucić skargę o wznowienie postępowania wniesioną po upływie terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Ocena podstaw skargi na etapie wstępnym ma charakter formalny i ogranicza się do ustalenia, czy skarżący wskazuje podstawę wznowienia, odpowiadającą przyczynom uzasadniającym takie żądanie, określonym w zamkniętym katalogu zamieszczonym w art. 401, 4011 , 403 i 404 k.p.c., oraz czy podane w skardze jako jej uzasadnienie okoliczności przystają do tej podstawy.
Formalna ocena skargi na etapie wstępnym nie powinna wkraczać w jej merytoryczne badanie, w szczególności dotyczące tego, czy wskazywane przez stronę uzasadnienie podstawy wznowienia rzeczywiście istnieją. Badanie prawdziwości twierdzenia o późniejszym wykryciu określonych środków dowodowych mieści się w sferze merytorycznej oceny skargi, a więc nie może być dokonywane w fazie wstępnej kontroli. Dokonana w sprawie ocena, czy wskazane przez skarżącego dowody i okoliczności zostały wykryte po zamknięciu rozprawy, czy też istniały wcześniej, czy były stronie znane i czy mogła z nich skorzystać, wykraczała zatem poza formalne badanie skargi i nie mogła prowadzić do jej odrzucenia.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 394¹ § 3 w związku z art. 398¹⁴ k.p.c.