Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2007 r. odrzucił zażalenie wnioskodawczyni M. G. na postanowienie z dnia 4 lipca 2007 r. stwierdzając, że zostało ono wadliwie skierowane do Sądu Okręgowego w K., który postanowienie z dnia 4 lipca 2007 r. wydał jako Sąd drugiej instancji.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 370 i 397 § 2 k.p.c. i wniosła o jego uchylenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że zażalenie zostało wniesione do sądu właściwego, gdyż z brzmienia art. 369 § 1 k.p.c. wynika, iż zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie. Treść zaskarżonego postanowienia jest związana z dokonaną przez Sąd Okręgowy oceną skutków wadliwego oznaczenia sądu właściwego do jego rozpoznania. Sąd Okręgowy stwierdził, że kodeks postępowania cywilnego nie przewiduje możliwości zaskarżenia orzeczenia sądu odwoławczego w drodze środka kierowanego do tego sądu. Odrzucając z tego powodu zażalenie odwołał się do treści art. 370 k.p.c., co nakazuje przyjąć, że takie zażalenie uznał za niedopuszczalne. Stanowisko to zostało zasadnie zakwestionowane w rozpoznawanym obecnie zażaleniu.
W zażaleniu zasadnie zarzucono, że wadliwe oznaczenie sądu, do którego skierowano zażalenie, podlegające faktycznie rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy nie uzasadnia jego odrzucenia na podstawie art. 394¹ § 3, 370 i 373 k.p.c.
Z tego względu zażalenie podlegało uwzględnieniu na podstawie art. 394¹ § 3 i 39815 § 1 k.p.c.