Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 marca 2004 r. Sąd Okręgowy w J. oddalił zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w J. oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku.
Sąd II instancji podzielił pogląd Sądu Rejonowego, że rozpoznaniem sądowym objęte było tylko jedno roszczenie powoda, a zmiana podstawy prawnej roszczenia opartego na niezmienionych okolicznościach nie jest dla sądu wiążąca i nie kreuje nowego roszczenia.
Pozwany zaskarżył postanowienie odwoławcze kasacją, która została odrzucona przez Sąd Okręgowy jako niedopuszczalna.
W zażaleniu pozwany powołał się na naruszenie art. 392 i 3935 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Orzeczenie uzupełniające wyrok – za wyjątkiem rozstrzygnięcia o kosztach lub natychmiastowej wykonalności – zapada w formie wyroku (art. 351 § 3 k.p.c.), natomiast forma orzeczenia oddalającego taki wniosek nie jest określona w sposób wyraźny.
Negatywne rozstrzygnięcie o żądaniu uzupełnienia wyroku nie rozstrzyga kwestii merytorycznych co do istoty sporu, a tylko procesowe przesłanki tego żądania. Dla takiego rozstrzygnięcia nie jest właściwa forma wyroku (art. 316 § 1 k.p.c.), lecz postanowienia (art. 354 k.p.c.).
Sąd Okręgowy zasadnie powołał się na treść art. 392 k.p.c., ograniczającą dopuszczalność kasacji od postanowień kończących postępowanie w sprawie do dwóch wyraźnie wskazanych przypadków. W konsekwencji kasacja pozwanego była oczywiście niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu na podstawie art. 393⁵ k.p.c. Odmienne stanowisko skarżącego nie znajduje uzasadnienia prawnego.
Należy zaznaczyć, że z woli ustawodawcy zasada trójinstancyjności postępowania sądowego doznaje znacznych ograniczeń. Standardy krajowe i międzynarodowe gwarantują jedynie dwuinstancyjność postępowania sądowego (zob. art. 176 ust. 1 Konst.).
Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 385 k.p.c. w związku z art. 393¹⁹ k.p.c.).