Uzasadnienie
Określone w art. 398⁴ § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
We wniesionej przez powódki skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na s. 2 oraz na s. 12-13 na przesłance wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c.
Przesłanka, o której mowa w art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c. nie została jednak wykazana. Skarżące powołały się bowiem na rozbieżność wykładni przepisów prawnych, dla której zachodzi potrzeba dokonania ich wykładni przez Sąd Najwyższy. Jednakże wykładnia taka została już przez Sąd Najwyższy jednoznacznie dokonana w odniesieniu do rozumienia wymagalności wierzytelności w art. 498 § 1 k.c., a mianowicie przez uznanie potrącanej wierzytelności za wymagalną w terminie wynikającym z art. 455 k.c. (uchwała SN z dnia 5 listopada 2014 r., III CZP 76/14, OSNC 2015, nr 7-8, poz. 86).
Nie występuje więc wskazana przesłanka ustawowa (art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c.).
mająca uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W tym stanie rzeczy należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. eb