Uzasadnienie
W.(...) „O.(...)” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w O. wniosła o oznaczenie sądu właściwego dla przeprowadzenia postępowania pojednawczego z udziałem A.(...) & E.(…) w R. w Austrii, celem ugodowego ułożenia roszczeń wynikających z umowy o wytworzenie i dostawę elementów absorberów, zawartej w dniu 23 października 2006 r. Powołała się na zarządzenie Sądu Rejonowego w R. z dnia 5 listopada 2009 r., zobowiązujące ją do wystąpienia z takim żądaniem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Oznaczenie sądu, przed który należy wytoczyć powództwo, jeżeli okoliczności sprawy nie pozwalają na ustalenie właściwości miejscowej sądu (art. 45 k.p.c.), może nastąpić tylko w takiej sprawie, która należy do jurysdykcji krajowej sądów polskich i w której, według obowiązujących przepisów, dopuszczalna jest droga sądowa.
W skierowanym do Sądu Rejonowego w R. wniosku Spółka „O.(...)” podała, że właściwość tego Sądu do przeprowadzenia postępowania wynika z art. 5 pkt 1 lit. C rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. U. UE-sp.19-4-42), ponieważ wykonanie umowy nastąpiło w Polsce.
Uznała zatem, że istnieje jurysdykcja krajowa, która jednocześnie wyznacza właściwość miejscową sądu polskiego.
Stanowisko to nie jest wystarczające do przyjęcia, że istnieje jurysdykcja sądów polskich, ponieważ analiza przepisów, które regulują dopuszczalność przeprowadzenia postępowania w Polsce musi być poprzedzona badaniem treści umowy łączącej uczestników postępowania. Wnioskodawca nie złożył umowy, uniemożliwiając dokonanie tej oceny. Niezależnie od tego, jeżeli wątpliwość dotycząca właściwości miejscowej sądu zaistniała po wniesieniu sprawy, to rzeczą Sądu, który wnioskodawca uznał za właściwy, było wypowiedzenie się w tej kwestii i ewentualnie podjęcie działań zmierzających do oznaczenia sądu właściwego. Niedopuszczalne było zastąpienie tego opisanym zarządzeniem.
Z powyższych względów wniosek należało oddalić, wobec braku podstaw do zastosowania art. 45 k.p.c.