Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2008 r. Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną powoda A.G. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 września 2007 r.
Przyczyną o odrzucenia tego środka odwoławczego było nie uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (art. 398⁶ § 2 k.p.c. w związku z art. 398⁴ § 1 pkt 3 k.p.c.).
Powód wystąpił z wnioskiem o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu, celem złożenia skargi o wznowienie postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Sygnalizowaną podstawą skargi o wznowienie ma być art. 401¹ k.p.c., wynikającą z wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 1 lipca 2008 r., SK 40/07 (Dz.U. Nr 120, poz. 779), stwierdzającego, że art. 398 § 2 i 3 k.p.c. w zakresie, w jakim przewiduje odrzucenie – bez wezwania do usunięcia braków – skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art. 398⁴ § 1 pkt 3 k.p.c., jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji.
Należy jednak zauważyć, że skutki derogacyjne tego wyroku Trybunału nastąpiły w dacie jego publikacji, t.j. z dniem 8 lipca 2008 r., podczas gdy kwestionowane postanowienie Sądu Najwyższego zostało wydane wcześniej (27 czerwca 2008 r.), a więc w czasie gdy obowiązywał art. 398⁶ § 2 i 3 k.p.c. Postanowienie te było i jest zgodne z prawem, zatem powodowi nie przysługuje skarga o wznowienie postępowania na podstawie art. 401 k.p.c. Złożenie takiej skargi jest niedopuszczalne, powodujące je odrzucenie (art. 410 § 1 k.p.c.).
Wniosek powoda zmierzający do wniesienia niedopuszczalnej skargi o wznowienie postępowania jest oczywiście bezzasadny, w związku z czym podlega oddaleniu (art. 109 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz art. 117 § 4 k.p.c.).