Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005 r. Sąd Najwyższy oddalił kasację powodów [...] od wyroku Sądu Okręgowego, aprobującego rozstrzygnięcie oddalające żądanie powodów – współwłaścicieli zabudowanej nieruchomości skierowane przeciwko pozwanej Gminie R. o zapłatę 14.207,97 zł. Według poczynionych ustaleń, które nie były kwestionowane w toku postępowania pozwana Gmina nie zapewniła lokali socjalnych byłym lokatorem zamieszkującym w zabudowanej nieruchomości powodów. Byli lokatorzy zostali – prawomocnymi wyrokami – eksmitowani, z zapewnieniem im prawa do lokali socjalnych, oraz wstrzymaniem wykonania eksmisji do czasu zaoferowania lokali przez pozwaną Gminę. Zamieszkując w tych samych lokalach nie płacą odszkodowania za korzystanie z nich a także nie uiszczają opłat za dostawy tzw. mediów tj. opłaty za energię elektryczną, wodę ciepłą i zimną oraz centralne ogrzewanie.
Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do wyrażenia przez Sądy niższych instancji zapatrywania stwierdzającego, że roszczenie powodów o odszkodowanie z art. 18 ust. 4 ustawy, z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733 ze zm.) za niedostarczenie lokali socjalnych uprawnionym do tego osobom eksmitowanym jest niezasadne. Zdaniem Sądów obu instancji odszkodowanie przewidziane w powołanym art. 18 ust. 4 uopl ustawodawca ograniczył do różnicy pomiędzy tzw. czynszem wolnorynkowym a tym, który zobowiązani są płacić byli lokatorzy uprawnieni do lokalu socjalnego. Skoro w rozpoznawanej sprawie różnica taka nie występuje brak jest podstaw do uwzględnienia powództwa. Powyższe zapatrywanie podzielił – w powołanym na wstępie wyroku – Sąd Najwyższy, który z powołaniem się na uchwałę z dnia 16 kwietnia 2003 r., III CZP 22/03 (OSNC 2004, nr 2, poz. 19) wskazał, że omawiany przepis art. 18 ust. 4 reguluje w sposób szczególny odszkodowanie od gminy i stanowi lex specialis w stosunku do zasad wynagradzania szkody określonych w art. 361 § 2 k.c., który nie ma zastosowania w rozpoznanej sprawie.
Wyrokiem z dnia 23 maja 2006 r. SK 51/05 (Dz. U. Nr 94, poz. 657) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2005 r., jest niezgodny z art. 2, art. 64 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Z powołaniem się na art. 401¹ k.p.c. oraz przytoczony wyrok Trybunału Konstytucyjnego powodowie [...] wnosili o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2005 r. oraz zmianę tego wyroku i poprzedzających go orzeczenia Sądu Okręgowego w G. z dnia 25 lutego 2004 r., a także orzeczenia Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 września 2003 r. i uwzględnienie powództwa w całości z zasądzeniem kosztów procesu.
Z powyższego wynika, że skarga o wznowienie postępowania została oparta na ustawowej podstawie jaką w myśl art. 401¹ k.p.c. stanowi przytoczony wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 maja 2006 r. SK 51/05 stwierdzający, że art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie prawa lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 art., 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz z art. 77 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten został opublikowany w dniu 5 czerwca 2006 r. (Dz. U. Nr 94, poz. 657). Termin określony w art. 407 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. został dochowany. Z powyższych przyczyn i na podstawie powołanych przepisów oraz art. 412 § 4 k.p.c. należało orzec jak w sentencji postanowienia.