Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2005 r. Sąd Apelacyjny– zmieniając zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w K. – oddalił wniosek powoda o zabezpieczenie powództwa.
Postanowienie Sądu Apelacyjnego zostało zakwestionowane przez powoda skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem (art. 424¹ i następne k.p.c.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji (w wyjątkowej sytuacji – pierwszej instancji) kończącego postępowanie w sprawie (art. 424¹ § 1 i 2 k.p.c.). Przede wszystkim podnieść należy, że postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek powoda o zabezpieczenie powództwa ma charakter wpadkowy, nie kończy postępowania w sprawie, dlatego jest niezaskarżalne skargą z art. 424¹ k.p.c. Jest to nadzwyczajny środek umożliwiający skuteczne dochodzenie roszczenia odszkodowawczego od Skarbu Państwa za niezgodną z prawem działalność orzeczniczą sądu jak organu władzy publicznej.
Należy również zaznaczyć, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia musi być wniesiona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 87¹ k.p.c.). Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych (art. 871 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine.
Skarga powoda jest niedopuszczalna. Nie dotyczy bowiem orzeczenia kończącego postępowania w sprawie. Nie została również wniesiona przez osobę uprawnioną.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę (art. 424⁸ § 1 k.p.c.) zasądzając na rzecz H. S. koszty postępowania według norm przepisanych.
db