Uzasadnienie
Z. J., następca prawny zmarłego J. J. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 27 grudnia 2007 r. [sygn. akt I C (…)] w sprawie o zachowek. Kwestionowane orzeczenie zaskarżyła w całości, opierając skargę na podstawie naruszenia art. 363 § 1 k.p.c. oraz art. 365 § 1 k.p.c. na skutek ich niezastosowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 424¹ § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia uzależniona jest od istnienia wyjątkowego wypadku polegającego na występowaniu niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że za wypadek wyjątkowy, o którym mowa w rozumieniu art. 424¹ § 2 k.p.c., można uznać - przykładowo - nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej (postanowienie z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006/6/113). Skarżąca nie wykazała, że jakikolwiek wyjątkowy wypadek występuje w sprawie.
Zgodnie z art. 424⁵ k.p.c., skarżący powinien wykazać istnienie przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 424¹ § 2 k.p.c. W niniejszej sprawie wymaganie to nie zostało spełnione, skarżąca bowiem ograniczyła się do wskazania, że od wyroku Sadu Rejonowego nie została wniesiona apelacja, ponieważ Sąd nie uwzględnił prośby o uzasadnienie wspomnianego wyroku. W niniejszej sprawie poprzednik prawny skarżącej złożył spóźniony wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który nie został uwzględniony.
Wobec powyższego na podstawie art. 424⁸ § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił skargę.