Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 maja 2013 roku Sąd Rejonowy, działając na podstawie art. 795 § 2 k.p.c. uchylił punkt 2 postanowienia Komornika Sądowego z dnia 13 lutego 2013 roku i nakazał mu przekazanie zajętej kwoty 441.198,54 złotych do masy upadłości dłużnika. Zażalenie na to postanowienie wniesione przez wierzyciela S. – P. spółkę z o.o. w W. zostało odrzucone jako niedopuszczalne postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 sierpnia 2013 roku. W związku z wniesieniem przez wierzyciela na to postanowienie skargi o stwierdzenie jego niezgodności z prawem wskazać należy, co następuje:
Przewidziana w art. 424¹ k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego celem jest uzyskanie prejudykatu, umożliwiającego stronie dochodzenie od Skarbu Państwa naprawienia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej (art. 417¹ § 2 k.c.). Stosownie do 7674 § 3 k.p.c. w sprawach egzekucyjnych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje.
Zgodnie z art. 424⁸ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, a także skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 424⁵ § 1 k.p.c., jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.
W rozpatrywanej sprawie zachodzi przypadek niedopuszczalności skargi, albowiem została ona wywiedziona od postanowienia sądu drugiej instancji wydanego w sprawie egzekucyjnej (art. 767⁴ § 3 k.p.c.), stąd na podstawie art. 424⁸ § 1 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym na rzecz „U.” S.A. w upadłości układowej w K., która wniosła odpowiedź na skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, orzeczono na podstawie art. 98 i art. 99 w związku z art. 108 w związku z art. 398²¹ k.p.c.