Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 lipca 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie małżonki dłużnika – T. O. od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonce dłużnika.
Postanowienie Sądu Apelacyjnego T. O. zaskarżyła skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zarzucając naruszenie „art. 13 § 2 k.p.c. w związku z art. obecnie 1262
- - w momencie wniesienia pozwu art. 16 ustawy o kosztach sądowych – i art. 825 pkt 3 k.p.c.”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 424¹ § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a w wyjątkowych wypadkach, określonych w art. 424¹ § 2 k.p.c., także od prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz doktrynie dominuje stanowisko, zgodnie z którym postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie są postanowienia zamykające drogę do wydania orzeczenia sądu danej instancji, rozstrzygającego istotę sprawy w procesie (wyrokiem) lub w postępowaniu nieprocesowym (postanowieniem), a ponadto postanowienia, które kończą sprawę jako pewną całość poddaną pod osąd, a więc dotyczące całości sprawy, a będące ostatnimi orzeczeniami wydanymi w postępowaniu. Podsumowując, postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie są te postanowienia, których uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez sąd danej instancji.
Nadanie klauzuli wykonalności następuje w postępowaniu pomocniczym, toczącym się poza ramami sprawy głównej i tylko w celu jej uzupełnienia. Należy zatem przyjąć, iż postanowienie w tym przedmiocie nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, dlatego nie może być zaskarżone skargą z art. 424¹ k.p.c. (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16).
W konsekwencji należało skargę odrzucić (art. 424⁸ § 1 k.p.c.).