Uzasadnienie
Wierzycielka A. J. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 19 listopada 2013 r., którym zmieniono orzeczenie Sądu pierwszej instancji i oddalono skargę na czynność komornika.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Przewidziana w art. 424¹ k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego celem jest uzyskanie prejudykatu, umożliwiającego stronie dochodzenie od Skarbu Państwa naprawienia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej (art. 417¹ § 2 k.c.). Orzeczenie w przedmiocie skargi na czynność komornika nie należy do tej kategorii orzeczeń. Niezależnie od tego, zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 767⁴ § 3 k.p.c., w sprawach egzekucyjnych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje. Uzyskanie zatem prejudykatu pochodzącego od Sądu Najwyższego nie jest warunkiem dochodzenia ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa.
Zgodnie z art. 424⁸ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, a także skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 424⁵ § 1 k.p.c., jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.