Wyrok Sądu Najwyższegoz 17 czerwca 2003 r., sygn. akt SNO 31/03

Uzasadnienie

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 4 kwietnia 2003 r., sygn. akt (...), sędzia Sądu Rejonowego uznana została winną tego, że:

1. • w okresie od dnia 20 listopada 2001 r. do dnia 25 października 2002 r. dopuściła się oczywistej i rażącej obrazy prawa, tj. art. 329 kodeksu postępowania cywilnego w tej sposób, że pomimo złożenia przez strony wniosków o sporządzenie uzasadnień orzeczeń w sprawach:
2. - I C 484/94 z powództwa Gabrieli M. w dniu 20 listopada 2001 r.;
3. - I C 514/00 z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej „S.(...)” w Ś. w dniu 18 stycznia 2002 r.;
4. - I C 354/99 z powództwa Janusza W. w dniu 1 lutego 2002 r.;
5. - I Ns 85/01 z wniosku Marka S. w dniu 19 lutego 2002 r.;
6. - I C 78/99 z powództwa Grażyny K. w dniu 21 lutego 2002 r.;
7. - I C 627/01 z powództwa Barbary T. w dniu 8 marca 2002 r.;
8. - I C 354/01 z powództwa Maurycego S. w dniu 5 kwietnia 2002 r.;
9. - I C 722/01 z powództwa Beaty G. w dniu 26 kwietnia 2002 r.;
10. - I C 709/01 z powództwa Władysława Ł. w dniu 29 kwietnia 2002 r.;
11. - I C 585/01 z powództwa Kazimierza T. w dniu 29 kwietnia 2002 r.;
12. - I C 287/01 z powództwa Gminy Ś. w dniu 22 maja 2002 r.;
13. - I C 670/01 z powództwa Skarbu Państwa – JW. 3854 S. w dniu 23 maja 2002 r.;
14. - I C Ns 224/98 z wniosku Teresy i Andrzeja K. w dniu 10 czerwca 2002 r.;
15. - I C 597/98 z powództwa Ewy S. w dniu 3 lipca 2002 r.;
16. - I Ns 151/00 z wniosku Skarbu Państwa – Wojewody (...) w dniu 17 lipca 2002 r.;
17. - I C 681/01 z powództwa Wandy L. w dniu 22 lipca 2002 r.;
18. - I C 13/02 z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej – S. ul. Hołdu Pruskiego 12 w dniu 8 lipca 2002 r.;
19. • do dnia 25 października 2002 r. zaniechała dopełnienia obowiązku sporządzenia żądanych uzasadnień, tj. przewinienia z art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.) w zw. z art. 329 k.p.c.

Za powyższy czyn Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, na podstawie art. 109 § 1 pkt 2 u.s.p. wymierzył jej karę nagany.

Odwołania od tego orzeczenia na niekorzyść obwinionej, wnieśli Minister Sprawiedliwości i Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego w Sądzie Okręgowym.

W obydwu tych odwołaniach, na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono rażącą niewspółmierność orzeczonej kary dyscyplinarnej nagany w stosunku do przypisanego obwinionej przewinienia dyscyplinarnego. W oparciu o tak postawiony zarzut obaj skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zaostrzenie orzeczonej kary i wymierzenie sędziemu Sądu Rejonowego, na podstawie art. 109 § 1 pkt 5 u.s.p., kary dyscyplinarnej złożenia sędziego z urzędu. W przedłożonej na rozprawie odwoławczej pisemnej odpowiedzi na odwołania, obwiniona uzasadniając zaistniały stan rzeczy nadmiernym obciążeniem, patologią stosunków służbowych w sądownictwie i względami rodzinnymi, wniosła o sprawiedliwe rozstrzygnięcie w jej sprawie.

W tym stanie sprawy Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje

W świetle niekwestionowanych ustaleń faktycznych poczynionych w przedmiotowej sprawie, poszerzonych uzyskaną przez instancję odwoławczą informacją od Prezesa Sądu Rejonowego oraz zaliczonymi w poczet materiału dowodowego w sprawie, przedłożonymi przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego dokumentami, z których wynika, że do dnia 4 czerwca 2003 r. obwiniona nie napisała znacznej większości zaległych uzasadnień i nie sporządziła uzasadnień orzeczeń w dalszych 14 sprawach, w wyniku czego Prezes Sądu Okręgowego wystąpił z wnioskiem do Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego o ponowne wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, zgodzić się należy z wysuniętym w obydwu odwołaniach wnioskiem, iż wymierzona sędziemu Sądu Rejonowego zaskarżonym wyrokiem kara nagany jest zbyt łagodna, szczególnie przy uwzględnieniu postawy obwinionej po wszczęciu przeciwko niej postępowania dyscyplinarnego i wydaniu wyroku przez Sąd pierwszej instancji.

W ocenie Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego wyjaśnienia złożone przez obwinioną w pisemnej odpowiedzi na odwołania, kilkudniowe zwolnienia lekarskie, trudności rodzinne, czy niewłaściwy jej zdaniem, rozdział spraw, w żadnym stopniu nie tłumaczą braku należytego zaangażowania obwinionego sędziego w pisanie zaległych uzasadnień orzeczeń. Powstanie dalszych znaczących zaległości w tym przedmiocie i dalsze zaniedbywanie obowiązku terminowego uzasadniania orzeczeń, świadczy o jej lekceważącym stosunku do wykonywanej pracy i potwierdza wysuniętą w odwołaniach tezę, że wymierzona obwinionej kara nie spełnia zamierzonych celów wychowawczych i zapobiegawczych.

Wymierzając zaś sędziemu Sądu Rejonowego karę dyscyplinarną przeniesienia na inne stanowisko służbowe, nie zaś proponowaną przez obydwu skarżących najsurowszą karę złożenia sędziego z urzędu, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, z uwagi na stosunkowo młody wiek obwinionej i fakt, iż jest to jej pierwsze postępowanie dyscyplinarne uznał, że należy dać jej jeszcze jedną szansę w celu nadrobienia zawinionych zaległości w terminowym sporządzeniu uzasadnień orzeczeń, bowiem w przypadku braku reakcji i na to ostrzeżenie, w ewentualnym ponownym postępowaniu dyscyplinarnym, pozostanie już tylko ta najsurowsza kara.

Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak na wstępie.