Uzasadnienie
Kasacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Jedyny zawarty w kasacji zarzut naruszenia zakazu dowodowego z art. 171 § 5 k.p.k., poprzez posłużenie się przy dokonywaniu ustaleń faktycznych wynikiem badań wariograficznych, jest, prostym powieleniem zarzutu z apelacji obrońcy. W związku z powiązaniu tego zarzutu z zarzutem naruszenia przez sąd odwoławczy art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. zauważyć należy, że sąd odwoławczy odniósł się obszernie i przekonująco do tego zarzutu w uzasadnieniu wyroku wydanego w drugiej instancji, w konsekwencji czego podnoszenie tej kwestii w kasacji jest jedynie próbą dublowania kontroli instancyjnej, czemu postępowanie kasacyjne w pewnością nie może służyć.
Zarzut ten jest zresztą niezasadny, gdyż obowiązujący k.p.k. zakazuje stosowania środków technicznych służących kontrolowaniu reakcji organizmu, w tym wariografu, tylko w związku z przesłuchaniem. Zaś przepis w art. 199a dopuszcza możliwość posłużenia się w procesie karnym badaniami wariograficznymi przeprowadzonymi w ramach zleconej ekspertyzy przez biegłego za zgodą oskarżonego (spełnienie tych warunków jest w sprawie poza sporem).
Takie zapatrywanie akceptowane jest w literaturze (zob. T. Grzegorczyk. Komentarz do kodeksu postępowania karnego i ustawy o świadku koronnym, Warszawa 2011; L. K. Paprzycki, Komentarz do kodeksu postępowania karnego, Warszawa 2010).
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.