Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 4

Postanowienie Sądu Najwyższegoz 13 listopada 2009 r., sygn. akt IV CSK 376/09

Metryka

Wydany
13 listopada 2009 r.
Sąd
Sąd Najwyższy
Skład
SSN Krzysztof Pietrzykowski
Sprawa
w sprawie z powództwa W.S. przeciwko Szpitalowi Klinicznemu […] o odszkodowanie i zadośćuczynienie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 listopada 2009 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt [...],

Sentencja

  1. 1. odrzuca skargę kasacyjną;
  2. 2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazano na art. 19 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej i na art. 32 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, w zakresie prawa materialnego, oraz na art. 233 i art. 382 k.p.c., w zakresie prawa procesowego.

Zauważyć trzeba, że, zgodnie z art. 398³ § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Nie budzi wątpliwości, że powołane w skardze podstawy z zakresu prawa procesowego są w świetle tej regulacji niedopuszczalne. Skarżąca zarzuca bowiem Sądowi Apelacyjnemu wadliwą ocenę dowodów (uznanie na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, że przyczyną zarażenia skarżącej nie były zaniedbania szpitala i nieprawidłowe działanie lekarzy). Jeżeli chodzi o materialnoprawną podstawę skargi kasacyjnej, to potencjalnie zarówno art. 19 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, jak i art. 32 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty mogą prawidłową podstawą. Jednakże skarżąca, wbrew temu, co twierdzi w skardze, nie zarzuca dokonania ich wadliwej wykładni czy zastosowania, lecz nieprawidłową ocenę stanu faktycznego (wynikającą z oceny dowodów) co do poprawności funkcjonowania szpitala, w którym skarżąca była hospitalizowana, a także wadliwą interpretację dowodu - oświadczenia skarżącej o zgodzie na wykonanie zabiegu medycznego.

Mimo że skarżąca złożyła stosowne oświadczenia o wyrażeniu zgody na dokonanie zabiegów operacyjnych, to w skardze podnosi, że nie była właściwie poinformowana o możliwych powikłaniach, a zatem jej zgoda nie spełnia niezbędnych standardów tzw. „zgody uświadomionej". Niewątpliwie trzeba stwierdzić, że kwestia tego, jakie wymagania co do uzyskania zgody od pacjenta statuują powołane przepisy jest problemem z zakresu ich wykładni, jednakże w tej sprawie w skardze nie powołuje się tych kwestii, a jedynie wadliwe zinterpretowanie przez Sąd Apelacyjny złożonych przez skarżącą oświadczeń o wyrażeniu zgody na zabieg medyczny. Powoduje to, że niniejsza skarga jest niedopuszczalna, podlega zatem odrzuceniu na podstawia art. 398⁶ § 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 k.p.c. nie obciążył powódki kosztami postępowania kasacyjnego.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.