Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny oddalił apelację J. C. od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 7 kwietnia 2004 r. oddalającego jego skargę o uchylenie wyroku Sądu Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej w W. Na rozprawie w dniu 24 lutego 2005 r., po zamknięciu której zapadł wyrok, Sąd Apelacyjny stwierdził, że skarżący i jego pełnomocnik oraz interwenientka uboczna po stronie skarżącego M. C., którzy nie stawili się, zostali prawidłowo zawiadomieni o terminie rozprawy.
W skardze kasacyjnej skarżący J. C. i interwenientka uboczna M. C. zarzucili, że o rozprawie apelacyjnej w dniu 24 lutego 2005 r. interwenientka nie została zawiadomiona, w związku z czym pozbawiono ją możności obrony jej praw co skutkuje nieważnością postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.). Wnosili o uchylenie zaskarżonego wyroku i zniesienie postępowania w zakresie dotkniętym nieważnością.
Sąd Najwyższy uznał skargę kasacyjną za zasadną.
Jak wynika z zarządzenia Sędziego z dnia 10 lutego 2005 r. wydanego po tym, jak postanowieniem z tego dnia Sąd Apelacyjny zwolnił interwenientkę uboczną od kosztów sądowych, oraz z notatki Sekretarza sądowego z dnia 17 lutego 2005 r. i ze zwrotnego poświadczenia odbioru zawiadomienia o rozprawie interwenientka otrzymała w dniu 28 lutego 2005 r. pismo Sądu zawiadamiające ją o terminie rozprawy apelacyjnej. Było to zatem po terminie rozprawy 24 lutego 2005 r. i usprawiedliwiało wniosek, że interwenientka pozbawiona została możności obrony jej praw na rozprawie w dniu wydania zaskarżonego wyroku. Wprawdzie w aktach sprawy na k - (…) znajduje się zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki adresowanej do M. C., w której m.in. wymieniona została data 24 lutego 2005 r. godz. 1445
s. 108, ale dowodu tego nie sposób potraktować jako zawiadomienia interwenientki ubocznej o rozprawie apelacyjnej skoro dowód ten służył potwierdzeniu odbioru pisma z dnia 13 stycznia 2005 r. wzywającego M. C. do uiszczenia wpisu od interwencji, a nie zawiadomieniu o rozprawie w dniu 24 lutego 2005 r., a ponadto – z uwagi na nieczytelność znaków i brak bliższego ich oznaczenia przez doręczyciela w miejscu przeznaczonym na podpis odbiorcy pisma, nie sposób przyjąć, że pismo to odebrała osobiście M. C. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 398⁵ § 1 w zw. z art. 386 § 2 i art. 398¹ k.p.c.).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 108 § 2 k.p.c.