Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Postanowienie Sądu Najwyższegoz 14 maja 1996 r., sygn. akt III PO 10/96

Metryka

Wydany
14 maja 1996 r.
Sąd
Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym
Skład
Andrzej Wróbel
Józef Iwulski sprawozdawca
Andrzej Kijowski
przedstawiciel Ministerstwa Sprawiedliwości Zdzisław Zaziemski
Przedstawiciel Ministra Spraw Wewnętrznych Beata Smal
Rozpoznanie
w dniu 14 maja 1996 r. na posiedzeniu jawnym
Sprawa
sprawy z wniosku Wirgiliusza O. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między Sądem Rejonowym w P.T. a Komendantem Wojewódzkim Policji w P.T. o ustalenie organu właściwego do rozpoznania sprawy o odszkodowanie. postanowiło: odrzucić wniosek

Teza

Spór kompetencyjny powstaje wówczas, gdy w tej samej sprawie, między tymi samymi stronami, sąd powszechny odrzucił pozew z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, a organ administracji, uznał się niewłaściwym w indywidualnej sprawie podlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej (art. 190 § 1 i 192 § 1 pkt 2 w zw. z art. 1 § 1 pkt 1 k.p.a.). Spór kompetencyjny nie powstaje jeżeli strona zwracała się do organów administracji wyłącznie w ramach postępowania skargowego (art. 2 i dział XIII k.p.a.).

Uzasadnienie

Wirgiliusz O., powołując się na art. 192 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wniósł o ustalenie Sądu Rejonowego w P.T. jako właściwego do merytorycznego rozpoznania jego powództwa przeciwko Wojciechowi K.-Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w P.T.o uznanie wielokrotnego złamania prawa i zasądzenie odszkodowania oraz wniósł o odrzucenie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 26 lutego 1996 r.

Wnioskodawca podniósł, że w sprawie "złamania prawa" przez Komendanta Policji w P.T. wystąpił z ponad 40 skargami, m.in. do Komendy Głównej Policji i Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, lecz żadna z nich nie została załatwiona zgodnie ze stanem faktycznym i prawem. Wystąpił z pozwem do Sądu Rejonowego w P.T., lecz w dniu 26 lutego 1996 r. uzyskał postanowienie "odrzucające jego prawo do sądu".

Wnioskodawca uważa, że Sąd Rejonowy niewłaściwie powołuje się na art. 2 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, gdyż przedmiotem pozwu nie są działania Komendanta Policji o charakterze decyzji administracyjnych, lecz inne działania.

Komendant Policji w P.T. wniósł o odrzucenie wniosku, gdyż w sprawie żaden organ administracji nie uznał się niewłaściwym.

Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym ustaliło, że w pozwie z dnia 31 sierpnia 1995 r. Wirgiliusz O. wniósł o uznanie winnym Wojciecha K.-Komendanta Policji w P.T. wielokrotnego złamania ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

W piśmie z dnia 27 września 1995 r. wnioskodawca wniósł o rozszerzenie pozwu i wprowadzenie do niego nowego żądania, zasądzenia od pozwanego Wojciecha K. równowartości kwoty 415,95 guldenów holenderskich z tytułu rachunku za przymusowe parkowanie złomu samochodu. Postanowieniem z dnia 26 lutego 1996 r, [...], Sąd Rejonowy w P.T. odrzucił pozew ze względu na niedopuszczalność drogi sądowej. Sąd Rejonowy uznał, że pozew nie zawiera żądania rozpoznania sprawy cywilnej lecz dotyczy "kwestii z zakresu stosunków prawa administracyjnego". Niespornym jest, że wnioskodawca w trybie skargowym wielokrotnie przedstawiał zarzuty dotyczące czynności Komendanta Policji w P.T.

Kolegium Kompetencyjne przy Sądzie Najwyższym zważyło, co następuje

Zgodnie z przepisami art. 190 § 1 i 192 § 1 pkt 2 k.p.a. negatywny spór kompetencyjny między organami administracji a sądami powstaje tylko wówczas, gdy w tej samej sprawie i między tymi samymi stronami organy administracji uznają się niewłaściwymi, a sąd powszechny odrzuci pozew po przyjęciu niedopuszczalności drogi sądowej (por. postanowienie kolegium kompetencyjnego z dnia 13 czerwca 1991 r., III PO 7/91, OSNCP 1992 z. 6 poz. 113). Konieczna jest więc podmiotowa i przedmiotowa tożsamość spraw rozpoznawanych w postępowaniu administracyjnym i sądowym.

Chodzi przy tym o postępowanie administracyjne określone przepisem art. 1 § 1 pkt 1 k.p.a., czyli o indywidualne sprawy rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnych.

Zwrócenie się do organów administracji ze skargą w zasadzie nie wszczyna takiego postępowania i jest regulowane przepisami k.p.a. dotyczącymi tego szczególnego trybu postępowania (art. 2 i dział VIII k.p.a.).

W niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił z pozwem do sądu powszechnego i ten odrzucił go przyjmując niedopuszczalność drogi sądowej. Jest to jednak dopiero pierwszy z elementów powstania sporu kompetencyjnego. Dla jego zaistnienia konieczne byłoby jeszcze aby w tej samej sprawie i między tymi samymi stronami organ administracji uznał się niewłaściwym w sprawie indywidualnej, która podlegałaby załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Tego drugiego elementu koniecznego dla zaistnienia sporu kompetencyjnego nie spełnia zwrócenie się do organów administracji ze skargą, zwłaszcza jeżeli została ona w tym trybie załatwiona.

Kolegium Kompetencyjne nie wnika w prawidłowość postanowienia Sądu Rejonowego o odrzuceniu pozwu, zwłaszcza, że wnioskodawca nie wykorzystał możliwości jego zaskarżenia. Można jednak stwierdzić, że żądanie zasądzenia odszkodowania jest klasycznym przykładem sprawy z zakresu prawa cywilnego, a zgodnie z art. 130 § 1 zd. drugie k.p.c. mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go we właściwym trybie. Postanowienie o odrzuceniu pozwu nie stwarza powagi rzeczy osądzonej i wnioskodawca zawsze może ponownie wystąpić z roszczeniem, co oczywiście nie oznacza jego zasadności.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Kolegium Kompetencyjnego, jeżeli wniosek nie dotyczy rozstrzygnięcia sporu o właściwość między organami administracji a sądami (a tak jest w istocie w rozpoznawanej sprawie), to podlega on odrzuceniu, gdyż nie otwiera się droga postępowania przed Kolegium Kompetencyjnym przy Sądzie Najwyższym (art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. w związku z art. 195 k.p.a. - por. postanowienie z dnia 29 marca 1995 r., III PO 4/95, OSNAPiUS 1995 nr 20 poz. 255 i postanowienie z dnia 23 sierpnia 1995 r., III PO 13/95, OSNAPiUS 1996 nr 6 poz. 90). Biorąc to pod rozwagę orzeczono jak w sentencji.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.