Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelacje powodów od wyroku z dnia 30 września 2013 r. Sądu Okręgowego w N. w sprawie o zapłatę.
Od wyroku Sądu Apelacyjnego powodowie wnieśli skargę kasacyjną, wskazując na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne oraz że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 398³ § 1 pkt 1 i art. 398⁴ § 1 pkt 2 k.p.c., podstawa kasacyjna jest przytoczona, gdy zostanie wskazane, czy do zarzucanego naruszenia określonego przepisu prawa materialnego doszło – zdaniem skarżącego – przez błędną wykładnię, czy przez niewłaściwe zastosowanie. Brak takiego wskazania sprawia, że rozważanie ogólnikowo sformułowanego „zarzutu” naruszenia art. 64 Konstytucji RP, art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzony w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz.U.
z 1995 r., Nr 36, poz. 175 ze zm.) jest niemożliwe. To samo dotyczy podstawy naruszenia prawa procesowego; podstawa kasacyjna przewidziana w art. art. 398³ § 1 pkt 2 k.p.c. jest przytoczona wtedy, gdy zostanie wskazane, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym pamiętać, że Sąd Najwyższy nie jest zobowiązany ani uprawniony do zastępowania skarżącego i poszukiwania jednej z alternatywnych form naruszenia prawa, mogącej mieć miejsce w sprawie. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2000 r., V CKN 138/00, nie publ.)
Sformułowanie podstaw kasacyjnych, w których brak niezbędnych elementów, nie spełnia zatem wymagań konstrukcyjnych (art. 398³ § 1 w związku z art. 398⁴ § 1 pkt 2 k.p.c.), w związku z czym skarga kasacyjna podlega odrzuceniu a limine, bez wzywania do uzupełnienia braków.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398⁶ § 3 k.p.c.), o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 398²¹ i 391 § 1 k.p.c.