Uzasadnienie
Zgodnie z art. 398¹ § 1 k.p.c. obowiązującym od dnia 6 lutego 2005 r., skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji – wyroków i postanowień co do istoty sprawy wydanych w postępowaniu nieprocesowym (art. 519¹ § 1 k.p.c.) oraz od postanowień w przedmiocie odrzucenia pozwu i umorzenia postępowania.
Nadzwyczajny charakter skargi kasacyjnej wynika także m.in. z tego, że warunkiem jej rozpoznania jest uprzednie jej przyjęcie przez Sąd Najwyższy do rozpoznania, przy uwzględnieniu przesłanek określonych w art. 398⁹ § 1 k.p.c.
Z tego względu, zgodnie z art. 398⁴ § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać także wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie.
Brak w tym zakresie, określany w piśmiennictwie i judykaturze jako tzw. brak istotny (konstrukcyjny) nakazuje odrzucenie kasacji bez wyzwania o uzupełnienie (art. 398⁶ § 2 i 3 k.p.c.).
Z tych względów, skoro skarga kasacyjna uczestniczki, nazwana błędnie „kasacją”, nie zawiera wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, należało orzec, jak na wstępie.
jz