Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 października 2007 r. Sąd Rejonowy w K. zwrócił się do Sądu Najwyższego o oznaczenie w trybie art. 45 k.p.c. właściwego miejscowo sądu, do którego należy skierować sprawę z wniosku V. Spółki Akcyjnej przeciwko I. Limited w M. o zawezwanie do próby ugodowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Wniosek podlega oddaleniu. Jurysdykcja krajowa sądów polskich opiera się w sprawie niniejszej jedynie na art. 1103 pkt 3 k.p.c., a zatem na okoliczności, że wykonanie umowy zawartej pomiędzy stronami ma nastąpić w Polsce.
Potrzeba oznaczenia sądu właściwego nie istnieje, albowiem zgodnie z art. 45 k.c. powstaje ona jedynie wówczas, gdy nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości sądu „w myśl przepisów kodeksu”. Wystarczające jest zatem obowiązywanie jakiejkolwiek normy mogącej (nawet nie w sposób bezwzględny) statuować właściwość miejscową sądu polskiego. Taką normą jest art. 34 zd. pierwsze k.p.c., zgodnie z którym powództwo o ustalenie istnienia umowy, o jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie, jak też o odszkodowanie z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy wytoczyć można przed sąd miejsca jej wykonania.
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 listopada 1991 r., II CO 16/91 (OSNC 1993 nr 3, poz. 40), z uwzględnieniem przepisu art. 454 § 1 i 2 k.c., pojęcie „miejsca wykonania umowy”, przy dochodzeniu roszczeń o spełnienie świadczenia pieniężnego, należy zasadniczo rozumieć jako miejsce zamieszkania lub siedziby wierzyciela. Z tego względu należy przyjąć, że skoro wnioskodawca ma, jak twierdzi, roszczenie do zawezwanego o zwrot świadczenia pieniężnego, spełnionego w wykonaniu zobowiązania, które wygasło na skutek wykonania prawa odstąpienia, to w sprawie istnieje możliwość oznaczenia sądu właściwego bez potrzeby wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia w tym przedmiocie.
Mając na względzie powyższe, wniosek na podstawie art. 45 a contrario k.p.c. należało oddalić.