Uzasadnienie
Pozwany R. P. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 13 grudnia 2004 r., IX Ga (…), podnosząc m.in., że zaskarżony wyrok „naraża” go na szkodę, dodatkowe koszty i stres.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 424¹ § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 417¹ § 2 k.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje tylko wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem stronie wyrządzona została szkoda. A contrario, jeżeli szkoda nie wystąpiła, skarga nie przysługuje. Właśnie z tego względu wśród tzw. konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody (art. 424⁵ § 1 pkt 4 k.p.c.), co oznacza złożenie przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia. W tym celu, w związku z treścią art. 243 k.p.c., skarżący może powoływać i przedstawiać zarówno dowody, w tym tzw. dowody niedające pewności, jak i inne środki, nieuznawane przez kodeks za dowody (np. pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów itp.) (por. także orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1951 r., C 398/51, OSN 1951, nr 3, poz. 89).
Dla spełnienia wymagania przewidzianego w art. art. 424⁵ § 1 pkt 4 k.p.c. nie wystarcza zatem, jak uczynił to skarżący, złożenie oświadczenia, że zaskarżony wyrok naraża go na szkodę, dodatkowe koszty i stres (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ.).
Z tej przyczyny orzeczono, jak na wstępie (art. 424⁸ § 1 k.p.c.).