Uzasadnienie
Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Łodzi wyrokiem z dnia 31 października 1996 r. [...] oddalił żądanie powódki - Elżbiety K. o przywrócenie do pracy w związku z rozwiązaniem przez pracodawcę – [...] i Bank Kredytowy S.A. - Oddział w Ł. stosunku pracy za wypowiedzeniem. Apelacja powódki od tego wyroku została oddalona przez Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi wyrokiem z dnia 23 kwietnia 1997 r. [...]. Następnie Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 19 listopada 1997 r. (I PKN 377/97) oddalił także kasację powódki od powyższego wyroku Sądu Wojewódzkiego.
Z kolei, na skutek skargi powódki o wznowienie postępowania, Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 9 grudnia 1998 r. (I PKN 377/97) odrzucił skargę. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Najwyższy stwierdził w szczególności, że podniesiony przez powódkę w skardze zarzut nieważności postępowania z powodu rzekomego nie zawiadomienia skarżącej o terminie rozprawy kasacyjnej (art. 401 pkt 2 KPC) jest bezzasadny, bowiem skarżąca była reprezentowana w postępowaniu kasacyjnym przez pełnomocnika z wyboru - adwokata Sławomira N. z Zespołu Adwokackiego [...] w Ł., który w dniu 30 października 1997 r. został prawidłowo zawiadomiony (art. 133 § 3 KPC). Bezzasadne okazało się również powoływanie się przez powódkę na „późniejsze wykrycie” przez nią takich „okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu” (art. 403 § 2 KPC), bowiem - jak to ustalił Sąd Najwyższy - powódka wskazuje na materiał dowodowy znany jej już w czasie toczącego się postępowania, a nawet powoływany w czasie jego trwania.
Chodziło w szczególności o materiały dowodowe, w tym zeznania samej powódki w toku postępowania w sprawie karnej zakończonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 2 lipca 1996 r. [...], a więc zanim Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Łodzi wydał w dniu 31 października 1996 r. wyrok oddalający powództwo w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 9 lutego 1999 r. powódka powtórnie wystąpiła ze skargą o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie zarzucając ponownie, że została pozbawiona możliwości obrony swoich praw na rozprawie kasacyjnej przed Sądem Najwyższym w dniu 19 listopada 1997 r. oraz podniosła, że w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania na rozprawie w dniu 9 grudnia 1998 r.
Sąd Najwyższy nie rozpoznał jej sprawy z kasacji. W dalszych zarzutach skargi o wznowienie postępowania oraz w obszernym ich uzasadnieniu powódka podejmuje polemikę z dokonanymi przez orzekające w niniejszej sprawie Sądy ustaleniami oraz stwierdza w konkluzji, że wyrok Sądu Najwyższego został uzyskany za pomocą przestępstwa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo (art. 399 KPC) i tylko w wypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa jest w art. 401 - art. 404 KPC. Jednocześnie w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd prawny, że samo sformułowanie w skardze o wznowienie postępowania zarzutów w sposób odpowiadający ustawowo określonym podstawom, które uzasadniają wznowienie postępowania, nie oznacza, że w konkretnej sprawie skarga rzeczywiście opiera się na takiej podstawie i że postępowanie może zostać wznowione, jeżeli na rozprawie sąd stwierdzi, że przytoczone zarzuty okazały się bezzasadne (art. 411 KPC).
W rozpoznawanej skardze o wznowienie postępowania z dnia 9 lutego 1999 r. powódka powtórzyła ponownie zarzuty podniesione już wcześniej w dotyczącej tego samego postępowania swej pierwszej skardze o wznowienie postępowania z dnia 26 października 1998 r. W wyniku ich rozpoznania na rozprawie, Sąd Najwyższy postanowieniem z dnie 9 grudnia 1998 r. odrzucił jednak skargę powódki o wznowienie postępowania, wykazując w uzasadnieniu całkowitą bezzasadność podniesionych zarzutów. I w tym zakresie brak jest jakichkolwiek podstaw dla przyjęcia, że powtórne podniesienie przez skarżącą tych samych zarzutów podważa zasadność wcześniejszych ustaleń Sądu.
Natomiast zgłoszony obecnie dodatkowo zarzut, że wyrok został wydany za pomocą przestępstwa (art. 403 § 1 pkt 2 KPC), nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania, bowiem z powodu przestępstwa można żądać wznowienia postępowania zasadniczo jedynie wówczas, gdy czyn taki został uprzednio ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 404 KPC).
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 410 § 1 KPC orzekł jak w sentencji.