Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 5

Postanowienie Sądu Najwyższegoz 24 września 1999 r., sygn. akt II UZ 98/99

Metryka

Wydany
24 września 1999 r.
Sąd
Sąd Najwyższy
Skład
Jerzy Kuźniar przewodniczący
Zbigniew Myszka sprawozdawca
Barbara Wagner
Rozpoznanie
w dniu 24 września 1999 r. na posiedzeniu niejawnym
Sprawa
sprawy z wniosku Franciszka O. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o wysokość świadczenia
Od orzeczenia
na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia21 czerwca 1999 r. [...]

Teza

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowo niedopuszczalnej kasacji podlega oddaleniu, gdyż przekroczenie terminu nie pociąga za sobą ujemnych skutków procesowych (art. 168 § 2 KPC).

Sentencja

postanowił:

  1. oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku postanowieniem z dnia 21 czerwca 1999 r. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji oraz kasację wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 18 grudnia 1998 r. [...]. Sąd ten zwrócił uwagę, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu była wysokość świadczenia rentowego pobieranego przez wnioskodawcę Franciszka O., a wartość przedmiotu zaskarżenia została określona przez skarżącego na kwotę 1440 zł. Skoro w sprawie o świadczenie dopuszczalność kasacji wyznacza wartość przedmiotu zaskarżenia nie niższa niż pięć tysięcy złotych (art. 393 pkt 1 KPC), to kasacja i w konsekwencji wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia podlegały odrzuceniu.

W zażaleniu wnioskodawcy na to postanowienie skarżący utrzymywał, że w rozpoznawanej sprawie kwestyjna była zasada obliczania wysokości renty przez ubruttowienie pobieranej renty oraz podstawy jej wymiaru, co powodowało, że taka sprawa nie powinna być kwalifikowana jako sprawa o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt 1 KPC. Wnioskodawca zaprezentował również pogląd, że wniosek o przywrócenie jego pełnomocnikowi terminu do wniesienia kasacji nie jest uwarunkowany jej dopuszczalnością lub niedopuszczalnością.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zgodnie z art. 393¹⁸ KPC zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje tylko na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające kasację. Takie kodeksowe ograniczenie tego środka zaskarżenia wyznaczyło granice procedowania Sądu Najwyższego. Zażalenie jest nieuzasadnione, albowiem Sąd Apelacyjny prawidłowo argumentował, że w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca domagał się przyznania mu wyższego niż pobierane świadczenia rentowego, kwestionując przyjęte przez organ rentowy zasady tzw. ubruttowienia pobieranej renty inwalidzkiej w związku z wprowadzeniem powszechnego podatku dochodowego od osób fizycznych, obejmującego pobierane świadczenia z ubezpieczenia społecznego. W istocie rzeczy zatem wnioskodawca zmierzał do uzyskania wzrostu pobieranego świadczenia, a takie roszczenie ma charakter majątkowy i dotyczy sprawy, w której przedmiotową dopuszczalność kasacji wyznacza wartość przedmiotu zaskarżenia nie niższa od kwoty pięć tysięcy złotych (art. 393 pkt 1 KPC).

Taki charakter sprawy obligował sąd drugiej instancji do odrzucenia kasacji na podstawie art. 393⁵ KPC z uwagi na określoną przez skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 1440 zł. Odrzucając przedmiotowo niedopuszczalną kasację Sąd Apelacyjny trafnie uznał, że przyjętą kwalifikacja przedmiotu sporu jako sprawy o świadczenie w rozumieniu art. 393 pkt 1 KPC potwierdził Sąd Najwyższy podejmując w dniu 11 września 1998 r., w sprawie III ZP 21/98, uchwałę o rozstrzygnięciu przedstawionego mu w tej sprawie do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego w trybie art. 390 KPC. Podjęcie merytorycznej uchwały w trybie tego przepisu jest możliwe wyłącznie w sprawie, w której kasacja nie przysługuje. W konsekwencji Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 393¹⁹

KPC w związku z art. 385 i 397 § 2 KPC.

Z uwagi na kodeksowe granice postępowania zażaleniowego (art. 393¹⁸ KPC) Sąd Najwyższy jedynie incydentalnie sygnalizuje, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia niedopuszczalnej kasacji nie jest eo ipso niedopuszczalny z mocy ustawy, tj. z mocy samego przepisu prawa (art. 171 KPC). Godzi się jednak zwrócić uwagę, że przywrócenie terminu procesowego nie jest dopuszczalne, jeżeli jego uchybienie nie pociąga za sobą ujemnych skutków procesowych (art. 168 § 2 KPC), a taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, w której kasacja okazała się przedmiotowo niedopuszczalna.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.