Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 lipca 2001 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie odrzucił kasację wnioskodawcy od wyroku tego Sądu z dnia 22 marca 2001 r. uznając ją za niedopuszczalną, po pierwsze, ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (4.200,27 zł) niższą niż dziesięć tysięcy złotych (art. 392¹ § 1 KPC), po drugie, wobec osobistego wniesienia kasacji bez zachowania obowiązkowego zastępstwa przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym (art. 393² KPC).
Od postanowienia powyższego wnioskodawca wniósł zażalenie domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Odnośnie pierwszej z podstaw odrzucenia kasacji podniesiono w zażaleniu, że Sąd Apelacyjny powinien uwzględnić to, że istotą sprawy nie jest „samo świadczenie lecz ustalenie odpowiedzialności powoda jako osoby trzeciej za zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne spółki prawa handlowego - osoby prawnej”.
Co do drugiej z podstaw zaskarżonego postanowienia podniesiono w zażaleniu, że wnoszący kasację - wbrew ustaleniu Sądu Apelacyjnego - jest radcą prawnym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Stosownie do art. 392¹ § 1 zdanie pierwsze KPC kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż dwadzieścia tysięcy złotych. Skoro przedmiotem powołanego przepisu są sprawy o prawa majątkowe, to nie może odnieść skutku argumentacja zażalenia, jakoby rozpatrywana sprawa miała w swej podstawie przesłanki odpowiedzialności wspólników osoby prawnej za zaległe składki na ubezpieczenie społeczne za zatrudnionych przez tę spółkę pracowników. W szczególności bez prawnego znaczenia pozostaje przypisywana w zażaleniu kwalifikacja sprawy jako nie będącej sprawą o świadczenie, gdy nie budzi wątpliwości i nie jest w zażaleniu podważone, to decydujące ustalenie zaskarżonego postanowienia, że jest to „sprawa o prawa majątkowe”. Ta bowiem kategoria spraw obejmuje nie tylko sprawy o świadczenie, ale także inne sprawy o prawa majątkowe, w tym także o ustalenie.
Nie zachodzi przy tym sytuacja wyjątków określonych w zdaniu drugim art. 392¹ § 1 KPC dla spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Rozpatrywana sprawa nie należy do takiej kategorii spraw, co nie może budzić wątpliwości, tym bardziej, że w zażaleniu nie ma odmiennego twierdzenia. Jeżeli ponadto uwzględni się to, że wartość przedmiotu zaskarżenia - stosownie do jej określenia przez samą zainteresowaną stronę - jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych, to prawidłowość zastosowania w zaskarżonym postanowieniu przepisów art. 392¹ § 1 i art. 393⁵
KPC nie nasuwa żadnych zastrzeżeń. W tej sytuacji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia o odrzuceniu kasacji niedopuszczalnej na podstawie art. 392¹ § 1 KPC pozostaje to, że - jak twierdzi skarżący - nie zachodziła jeszcze inna przyczyna niedopuszczalności kasacji.
Z powyższych przyczyn, stosownie do art. 393¹⁹ i art. 385 KPC zażalenie należało oddalić, gdyż było ono bezzasadne.