Uzasadnienie
Wnioskodawca Stanisław R. złożył zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 10 października 1996 r., którym została odrzucona jego kasacja.
Zdaniem wnioskodawcy ma on prawo do wniesienia kasacji jako wieloletni ławnik sądowy z wyższym wykształceniem o statusie prawnym sędziego.
Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie nie jest uzasadnione. Sąd Apelacyjny prawidłowo bowiem przyjął, że zgodnie z art. 465 § 1 KPC kasację może wnieść jedynie adwokat, a także radca prawny związku zawodowego lub organizacji zrzeszającej emerytów lub rencistów. Z mocy art. 393 § 2 KPC nie ma takiego obowiązku zastępstwa prawnego, gdy stroną jest adwokat, sędzia, prokurator lub notariusz oraz profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych polskich szkół wyższych. Natomiast nie są zwolnione z wymogu zastępstwa prawnego osoby nie należące do kręgu osób wymienionych wyżej, zatem wnioskodawca, który był ławnikiem sądowym, nie był uprawniony do osobistego wniesienia kasacji.
Z tych względów kasacja wnioskodawcy podlegała odrzuceniu na podstawie art. 393 5
KPC, natomiast zażalenie wnioskodawcy na prawidłowe postanowienie Sądu odrzucającego kasację - Sąd Najwyższy oddalił na podstawie art. 397 § 1 KPC w związku z art. 393¹⁹ KPC.