Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 26 lutego 1999 r. [...] odrzucił kasację Janiny F. od wyroku tegoż Sądu z dnia 11 grudnia 1998 r. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że podstawą prawną rozstrzygnięcia był przepis art. 393 pkt 1 KPC czyli, że Sąd uznał iż wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od pięciu tysięcy złotych.
W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawczyni wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu celem nadania biegu kasacji twierdząc, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi prawie dziewięć tysięcy złotych i wnosząc o wezwanie jej do wykazania wartości przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:
Zażalenie jest uzasadnione. W zaskarżonym postanowieniu wskazano jedynie, że „sprawa” dotyczy wysokości świadczenia zbiegowego z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, nie określono natomiast ani wartości przedmiotu zaskarżenia ustalonego zgodnie z art. 22 KPC, ani nawet miesięcznej wysokości dochodzonego świadczenia. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia uniemożliwia kontrolę jego zasadności. Określenie wartości przedmiotu zaskarżenia należy do strony, a jego sprawdzenie, na podstawie art. 25 w związku z art. 393⁵ KPC dokonuje Sąd drugiej instancji, a nie Sąd Najwyższy.
Sąd drugiej instancji ma obowiązek wskazania w uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu kasacji na podstawie art. 393 pkt 1 KPC wartości przedmiotu zaskarżenia ustalonej w wyniku jej sprawdzenia.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 393¹⁸ KPC orzeczono jak w sentencji postanowienia.