Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie postanowieniem z dnia 3 grudnia 1996 r., odrzucił kasację wniesioną przez Marię S. od wyroku tego Sądu z dnia 12 lipca 1996 r. [...]. Sąd ten powołując się na przepis art. 393 w związku z art. 393³ KPC uznał, że brak w kasacji określenia wartości przedmiotu sporu czyni ją niedopuszczalną.
W zażaleniu na to postanowienie Maria S. wniosła o jego uchylenie zarzucając, że zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 393³ i 393 5
KPC.
Rozpoznając zażalenie Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:
Słusznie podniesiono w zażaleniu, że do kasacji, jako do pisma procesowego, stosuje się uregulowania zawarte w art. 130 KPC, w tym również wezwanie do uzupełnienia pisma, które wskutek niezachowania warunków formalnych nie może otrzymać prawidłowego biegu. Brak w kasacji określenia wartości zaskarżenia jest brakiem formalnym, uniemożliwiającym jej nadanie prawidłowego biegu, jednakże nie jest brakiem uzasadniającym uznanie kasacji za niedopuszczalną w rozumieniu art. 393 KPC. W myśl pkt 1 in fine, tego przepisu, do oznaczenia przedmiotu sporu stosuje się odpowiednio przepisy o wartości przedmiotu sporu. W aktach sprawy znajduje się odpowiedź na kasację wniesiona przez organ rentowy w dniu 2 grudnia 1996 r., w której zawarto wniosek o odrzucenie kasacji, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 5.000 zł. Zaskarżone postanowienie zostało więc wydane, po doręczeniu kasacji organowi rentowemu, w związku z zarzutem podniesionym przez tę stronę. Na podstawie przepisu art. 25 § 2 KPC, w takiej sytuacji powinno nastąpić sprawdzenie wartości zaskarżenia.
Podniesione w zażaleniu zarzuty merytoryczne nie podlegają rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy z mocy przepisów art. 393¹⁸, 397 § 1 i 2 w związku z art. 388 § 4 KPC orzekł jak w sentencji postanowienia.