Uzasadnienie
Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi postanowieniem z dnia 12 lipca 1999 r. [...] odrzucił kasację Jerzego A. od wyroku tego Sądu z dnia 22 lutego 1999 r. jako niedopuszczalną na podstawie art. 392 § 1 KPC.
Jerzy A. zaskarżył to postanowienie zażaleniem, wnosząc o rozpatrzenie sprawy wobec wyczerpania możliwości pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia przed sądem pierwszej instancji. Jest chory i nie nadaje się do pracy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja do Sądu Najwyższego przysługuje od wyroku wydanego przez sąd drugiej instancji (art. 392 § 1 KPC). Przepisy określają sposób wniesienia tego swoistego prawnego środka zaskarżenia, o ograniczonym zakresie przedmiotowym, podmiotowym i czasowym. Kasację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok (art. 393⁴ KPC). Jest to sąd drugiej instancji, bo tylko od jego orzeczenia przysługuje kasacja. Ten też sąd jest właściwy do oceny dopuszczalności jej wniesienia.
Kasacja, która nie spełnia ustawowych warunków dopuszczalności, podlega odrzuceniu (art. 393⁵ KPC). Należy wobec powyższego przyjąć, że do odrzucenia kasacji niedopuszczalnej prawnie kompetentny jest wyłącznie sąd drugiej instancji (art. 393⁵ KPC) lub Sąd Najwyższy (art. 393⁸ § 1 KPC). Uprawnienie takie nie przysługuje natomiast sądowi pierwszej instancji. Potwierdzenie zasadności tego rozumowania wynika także z treści art. 393¹⁸ KPC, zgodnie z którym zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje tylko od postanowienia sądu drugiej instancji o odrzuceniu kasacji.
Sąd pierwszej instancji nie może wobec tego odrzucić kasacji od wyroku tego sądu z powodu jej niedopuszczalności na podstawie art. 392 KPC. Kasację taką sąd ten powinien przekazać do rozpoznania sądowi drugiej instancji, który byłby właściwy do rozpoznania apelacji.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy, stosownie do art. 386 § 4 KPC w związku z art. 397 § 2 KPC i art. 393¹⁹ KPC, orzekł jak w sentencji.