Uzasadnienie
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wniósł rewizję nadzwyczajną od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 1995 r. Wyrokiem tym Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 1995 r. i oddalił odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego. Sąd Wojewódzki zmienił decyzję [...] Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w ten sposób, że każdy rok zatrudnienia wnioskodawcy Stanisława M. jako maszynisty parowozu nakazał obliczyć w wymiarze 14 miesięcy. Sąd Wojewódzki stanowisko swoje oparł na art. 6 ustawy z dnia 28 kwietnia 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym kolejarzy i ich rodzin (Dz. U. Nr 23, poz. 99 ze zm.).Sąd Apelacyjny odmiennie niż Sąd Wojewódzki przyjął, że okresy pracy wnioskodawcy w charakterze maszynisty pojazdów trakcyjnych powinny być liczone w wymiarze 12 miesięcy.
W ocenie Sądu Apelacyjnego rewizja organu rentowego była uzasadniona, gdyż ustawa z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze zm.) ujednoliciła sposób obliczania okresów zatrudnienia (okresów składkowych). W konsekwencji brak jest podstaw do traktowania niektórych rodzajów prac na kolei w sposób szczególny i obliczania ich w wymiarze większym niż okres kalendarzowy.
W rewizji nadzwyczajnej Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wywodził, że także po wejściu w życie ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, nie uległy zmianie zasady obliczania stażu pracy na kolei. Ustawa ta nie narusza zasad nabycia prawa do emerytury i renty, w tym ustalania długości stażu pracy na kolei i nie uchyla art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników kolejowych i ich rodzin.
Decyzją z 25 grudnia 1995 r. Dolnośląska Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych dokonała ponownego ustalenia okresów zatrudnienia wnioskodawcy na kolei w ten sposób, że okres jego pracy od 1 sierpnia 1957 r. do 31 grudnia 1994 r. uwzględniony został w wymiarze 14 miesięcy za każdy rok pracy. W ten sposób obliczoną emeryturę przyznano wnioskodawcy od dnia nabycia do niej uprawnień, tj. od 17 grudnia 1994 r. Zgodnie z art. 477¹³ KPC zmiana przez organ rentowy zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd - przez wydanie decyzji uwzględniającej w całości lub w części żądanie strony powoduje umorzenie postępowania w całości lub w części. Decyzja uwzględniająca żądanie wydana została już po zapadnięciu zaskarżonego wyroku ale przed wniesieniem rewizji nadzwyczajnej.
Sąd Najwyższy uznał, że w tej sytuacji zachodzi podstawa do umorzenia postępowania wszczętego na skutek rewizji nadzwyczajnej. Rewizja została bowiem wniesiona po wydaniu przez kolejowy organ rentowy decyzji zaspokajającej w pełni roszczenia wnioskodawcy w kierunku w niej proponowanym. Równocześnie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.), który z mocy art. 39 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników kolejowych i ich rodzin ma zastosowanie w sprawie, daje organowi rentowemu prawo do zmiany w każdym czasie decyzji, jeżeli po jej uprawomocnieniu ujawniają się okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń. Za okoliczność taką można uznać wyjaśnienia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 października 1995 r. zawarte w piśmie skierowanym do Zastępcy Generalnego Polskich Kolei Państwowych.
Wyjaśnienia te wskazują na to, że zasada wynikająca z przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników kolejowych dotycząca wydłużenia okresu pracy na kolei o dwa miesiące w roku ma nadal zastosowanie pod rządami ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent...
Kierując się powyższymi względami Sąd Najwyższy [...] orzekł jak w sentencji postanowienia.