Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 września 2000 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację ubezpieczonego M. M. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 9 maja 2000 r.
W kasacji ubezpieczony podniósł podstawę przewidzianą w art. 393¹ pkt 2 KPC i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Na wstępie należy stwierdzić że zaskarżony kasacją wyrok Sądu Apelacyjnego został wydany w dniu 15 września 2000 r., a więc do postępowania kasacyjnego – także do złożenia i, ewentualnie, rozpoznania kasacji – mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu, nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2000 r. (por. też art. 5 ust. 2 i art. 6 tej ustawy).
Zamianom w kodeksie postępowania cywilnego w zakresie unormowania dopuszczalności kasacji towarzyszą zmiany konstrukcyjne kasacji jako środka odwoławczego. Ustawodawca, aby dodatkowo podkreślić publicznoprawny cel funkcjonowania kasacji, uczynił jednym z jej istotnych elementów obowiązek przedstawienia przez skarżącego argumentów przemawiających za dopuszczeniem kasacji do rozpoznania. Tak więc, zgodnie z art. 39³ § 1, kasacja – obok oznaczenia zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu uchylenia lub zmiany – powinna zawierać także przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Z wyraźnego rozgraniczenia wymagań stawianych kasacji w art. 393³ KPC należy wywodzić, że wymienione w § 1 pkt 3 tego przepisu przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji stanowi jej wymaganie konstrukcyjne, którego spełnienie sprawia, że podejmowana przez stronę czynność procesowa nosi cechy kasacji (jest kasacją), a nie jest to wymaganie stawiane kasacji jako pismu procesowemu.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego, pochodzącym zarówno z okresu obowiązywania kodeksu postępowania cywilnego z 1930 r., jak i z okresu po dniu 1 lipca 1996 r., przekonywająco i jednoznacznie wyjaśniono, że braki kasacji w zakresie elementów konstrukcyjnych powodują, iż kasacja jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine (por. np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 1936 r., C.II. 859/36, Zb. Urz.1937, poz. 109, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1936 r., C.II.1811/36, „Przegląd Prawa i Administracji im. E.Tilla” 1937, nr 2, poz. 3 118, uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1938 r., C.III.319/37, Zb. Urz. 1938, poz. 303, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 października 1997 r., II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59 albo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2000 r., II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151).
W tym stanie rzeczy, kontynuując przedstawiony wyżej kierunek judykatury, należy wyrazić pogląd, przedstawiony już i wszechstronnie uzasadniony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00 (OSNC 2001, nr 3, poz. 51), że nieprzedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji powoduje odrzucenie kasacji bez wzywania o uzupełnienie tego braku.
Z tych względów, stwierdziwszy, że w kasacji wniesionej przez ubezpieczonego nie zostały przedstawione okoliczności, o jakich mowa w art. 393³ § 1 pkt 3 KPC Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 393⁷ § 2 KPC).