Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 czerwca 2007 r., Sąd Okręgowy w Z. odrzucił skargę kasacyjną w zakresie powództwa o zapłatę kwoty 29.592,97 zł jako niedopuszczalną.
Sąd Okręgowy uznał, że połączenie spraw do łącznego rozpoznania na podstawie przepisu art. 219 k.p.c. nie zmienia tego, że są to w istocie dwie odrębne sprawy i byt każdej z nich jest niezależny od drugiej w takim znaczeniu, że można je rozdzielić. Odwołując się do treści przepisu art. 368 § 2 k.p.c. Sąd ten uznał, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosi odpowiednio 29.592,97 zł i 56.415,10 zł ponieważ stosuje się przepisy art. 19 - 25 § 1 k.p.c. W tej sytuacji w sprawie o zapłatę kwoty 29.592,97 zł skarga kasacyjna jest niedopuszczalna z uwagi na treść przepisu art. 398² § 1 k.p.c.
Powyższe postanowienie zaskarżył pozwany w całości.
Pozwany podniósł, że wyrok zapadły w sprawie nie zawiera osobnego rozstrzygnięcia o roszczeniach z każdej z połączonych spraw, również w apelacji rozpoznanej przez Sąd drugiej instancji jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana została suma wartości przedmiotu sporu z każdej z połączonych spraw.
W oparciu o powyższe zarzuty pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu w postępowaniu zażaleniowym
Powód wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie na jego rzecz od pozwanego zwrotu kosztów procesu w postępowaniu zażaleniowym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione.
Powód w niniejszej sprawie dochodził wierzytelności z tytułu braku zapłaty za dostarczoną do gospodarstwa pozwanego wodę. Roszczenia z tego tytułu objęte zostały dwoma odrębnymi pozwami i sprawy wszczęte tymi pozwami zostały połączone do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Z momentem połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie przepisu art. 219 k.p.c. sprawy nie tracą jednak swojej odrębności. Połączenie to ma charakter techniczny i ma na celu tylko usprawnienie postępowania. W każdej chwili sprawy te mogą zresztą zostać rozłączone. Zamieszczenie rozstrzygnięcia w jednym wyroku, który - wbrew brzmieniu komparycji - w istocie ma charakter wyroku łącznego odrębności tej nie zniweczyło. Prawidłowo zatem Sąd drugiej instancji odrzucił skargę kasacyjną w zakresie powództwa o zapłatę kwoty 29.592,97 zł.
Analogiczne stanowisko w przedmiocie wartości przedmiotu sporu w odniesieniu do spraw połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia prezentował Sąd Najwyższy wielokrotnie m. in. w postanowieniu z dnia 13 czerwca 2000 r., V CZ 46 / 00, niepubl. oraz z dnia 31 maja 2006 r., IV CZ 41 / 06, niepubl.
Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy zastosował zatem przepisy art. 398² § 1 oraz art. 398⁶ 2 k.p.c. Mając powyższe względy na uwadze, jak również treść przepisu art. 398¹⁴ w zw. w zw. z art. 394¹ § 3 k.p.c. należało zażalenie oddalić.
O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie przepisu art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c., zaś o ich wysokości na podstawie przepisu § 13 ust. 2 pkt. 2 w zw. z § 6 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).