Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 17 września 2007 r. odrzucił skargę kasacyjną uczestniczki postępowania A. G., jako wniesioną osobiście bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.
Skarżąca w zażaleniu na to postanowienie zarzuciła, że Sąd Okręgowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, iż pismo z dnia 7 września 2007 r. jest samoistną skargą kasacyjną.
W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia alternatywnie o jego zmianę i przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o jej przyjęcie do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 87¹ § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, które dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przez Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Tymczasem skarżąca wniosła skargę kasacyjną sporządzoną osobiście w dniu 24 lipca 2007 r. z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu.
Pismem z dnia 10 sierpnia 2007 r. Sąd Okręgowy w P. wezwał skarżącą do oświadczenia się co do charakteru prawnego wniesionej skargi w terminie siedmiodniowym.
W dniu 7 września 2007 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej wniósł pismo będące w istocie uzupełnieniem skargi kasacyjnej wniesionej osobiście przez skarżącą.
Według ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego uzupełnienie przez profesjonalnego pełnomocnika skargi kasacyjnej, wniesionej przez stronę osobiście nie spełnia wymagań z art. 87¹ § 1 k.p.c.
Nie można też potraktować tego uzupełnienia, jako samodzielnej skargi kasacyjnej, bowiem niezależnie od tego, że została złożona po upływie dwumiesięcznego terminu od otrzymania przez skarżącą odpisu zaskarżonego postanowienia z uzasadnieniem, nie spełnia wymagań z art. 398³ k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 14 listopada 1997 r. – III CZ 84/97, niepubl.) Z tych przyczyn zażalenie jako bezzasadne oddalono (art. 394¹ § 3 oraz art. 398¹⁴ k.p.c.).