Uzasadnienie
Zgodnie z art. 398² § 1 k.p.c. in princ skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa, niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.
W rozpoznawanej sprawie dnia 10 października 2005 r., uprawomocnił się nakaz zapłaty w części dotyczącej roszczenia głównego; w tym zakresie nie został skutecznie wniesiony sprzeciw (art. 504 § 2 k.p.c.). Wobec tego, począwszy od dnia 11 października 2005 r., przedmiotem sporu były już tylko odsetki ustawowe dochodzone od kwoty 300.000,- złotych za okres od dnia 11 lutego 2005 r. i w tym też kierunku powód zmodyfikował swoje żądanie w odpowiedzi na sprzeciw (k – 55). Zatem, wartością przedmiotu sporu od dnia 11 października 2005 r. była wartość odsetek ustawowych obliczona stosownie do art. 22 k.p.c. (por. uchwałę 7 sędziów SN z dnia 28 czerwca 1999 r. III CZP 12/99 – OSNC 2000, nr 1, poz. 1) przy uwzględnieniu obowiązującej w dniu 11 października 2005 r. wysokości odsetek ustawowych (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 stycznia 2005 r. w sprawie określenia wysokości odsetek ustawowych Dz.U. nr 3, poz. 16).
Wartość ta wynosiła kwotę 40.500,- złotych i stanowiła podstawę dla oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego, wydanego w dniu 29 marca 2007 r., oddalającego apelację powoda od oddalającego powództwo wyroku Sądu Okręgowego.
W świetle art. 398² § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powoda była niedopuszczalna. W związku z tym Sąd Najwyższy odrzucił tę skargę (art. 398⁶ § 2 i 3 k.p.c.).
Niedopuszczalność skargi kasacyjnej przesądza o braku podstaw do rozważań w przedmiocie kwestii merytorycznych podniesionych przez skarżącego, mających uzasadniać wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania. Na marginesie więc jedynie można zauważyć, że hipoteka kaucyjna nie zaświadcza o istnieniu wierzytelności (art. 105 ustawy o księgach wieczystych i hipotece – jedn. tekst Dz.U. z 2001 r. nr 124, poz. 1361).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3, oraz art. 108 § 1 k.p.c.